Á MARXE CARLOS CASARES
30 ene 2001 . Actualizado a las 06:00 h.Desde hai anos teño un televisor en miniatura, cunha pantalla non máis grande que unha galleta, que vexo polas mañáns, mentres tomo o almorzo. Non o merquei por necesidade, nin por ningunha razón práctica, senón polo pracer que me produce dispoñer de cousas pequeniñas: navallas, trens, caixas, libros minúsculos, cámaras de espía. Mesmo me sucede tamén coa pintura. Nos museos, por exemplo, dunha maneira inconsciente, os ollos vánseme cara ós cadros de menor tamaño. Foi así como descubrín o célebre lenzo de Mantegna no Prado, aquel do que Eugenio DïOrs dixo nunha ocasión que sería o que el salvaría no suposto, cetamente imposible, de que só puidese salvar un. No televisor vexo, entre sorbo de café e bocado de pan, un par de tertulias. Nunha delas, hai un personaxe que me resulta fascinante: sabe de todo e opina de todo, o mesmo de política que de ciencia ou de leis. Ultimamente fala dos aspectos científicos relacionados co follón ese das vacas tolas cunha desenvoltura que parece un veterinario ou un médico especialista. Manexa a palabra prión como unha bola de billar. Nunca vin a ninguén dicindo tantas tonterías cunha voz tan segura e cun xesto tan determinado. O outro día, falando do submarino atómico inglés que está avariado en Gibraltar, non se andivo con chiquitas: referiuse ós perigos da química nuclear, falou da fusión e empregou a palabra neutrón como se estivese falando de cómo se prepara un prato de natillas. Para estas cousas, un televisor en miniatura resulta perfecto. Eu fágome a ilusión de que todo aquelo que vexo e escoito alí non é certo, que os señores que falan na pantalla son neniños que xogan a ser persoas maiores e que as bobadas que din non teñen unha entidade superior á dun gran de arroz ou un piollo. De repente, é como se todo cadrase mellor. Entón collo o coche, vou a Vigo e falo co señor do garaxe, que coida canarios. Nese momento, o mundo ponse de novo no seu sitio.