Á MARXE / Carlos Casares
09 ene 2001 . Actualizado a las 06:00 h.Levo varios días lendo a biografía de Hitler escrita por Ian Kershaw, dúas mil páxinas que se me están esgotando e que me dá pena que se acaben. Desde hai un par de semanas, polas noites, sentado eu só no salón, co libro nas mans e o lume ardendo na cheminea e o gato Samuel durmindo ó meu lado, sinto cómo pasan as horas case sen decatarme, como sucedía coas novelas que se lían nos anos da adolescencia. O que sucede é que este relato, aínda sendo de terror, non deixa aquel recurso defensivo, do que se podía botar man nos momentos de maior angustia, de que, despois de todo, só se trata dunha simple creación literaria. Eu cambiaba agora mesmo que Frankestein, por exemplo, fose un personaxe da vida real e que Hitler, en cambio, non pasase de ser o invento monstruoso dun gran novelista. No libro de Kershaw non hai á penas sorpresas. Resulta asombroso que a imaxe daquel individuo se corresponda, milímetro a milímetro, co que sabemos del. Era tolo xa de rapaz, odiaba ás mulleres, odiaba o sexo, odiaba o viño. A única paixón humana que se lle coñece foi a ópera, aínda que máis por Wagner e o que este significaba políticamente para o futuro político, que pola música en si. Por eso detestaba a Verdi. Con todo, resulta inevitable que na vida dunha persoa, incluso un criminal, haxa rasgos positivos. De momento, no libro que estou lendo, atopei catro. O primeiro, que Hitler se portou ben coa súa nai cando ésta caeu enferma. O segundo, que tivo varios amigos xudeos, entre eles un comerciante de Viena ó cal lle vendía os cadros que pintaba cando quería ser pintor. O terceiro, que era vago, como parece ser que tamén o era Franco (polo menos segundo contou o seu curmán Franco Salgado-Araújo nun libro de memorias), e que lle gustaba durmir ata tarde. Sen embargo, o mellor de todos é o cuarto. Segundo Kershaw, de mozo Hitler quixo montar un negocio cun crecepelo milagroso. Lástima que non funcionase.