XOSÉ CARLOS CANEIRO BARCO DE PIRATAS
06 ene 2001 . Actualizado a las 06:00 h.Mentres Vargas Llosa confesa que quería ser torero, a min crávame as uñas esta Galicia aflixida. Vargas Llosa e o que asina esta columna senten distinto. El emociónase vendo Los toros de la Maestranza e a min emociónanme as vacas mortas, enterradas, acusadas, caóticas. El vai de liberal e eu, insensato, de pirata a bordo desta nao rebelde. Así son as cousas. Vargas Llosa aplaude ese espectáculo atroz que consiste en burlar, torturar, e executar a un touro (¡que beleza, que plasticidade, que gozosa estética!). El é así. ¿Que lle queren? Aí atrás defendía o prezo libre dos libros, e hai anos foi o gran opositor ao demócrata Fujimori porque quería ser presidente do Perú. Pois iso, que o fagan presidente, dunha vez por todas, da república goyesca onde a Fiesta Nacional triunfa e babea. Vargas Llosa emocionaríase moito máis contemplando estes dous meses de chuvia, ou os bois cadenciosos e discretos, ou o desgoberno deste país que resiste. Desgoberno. ¿A alguén pode entrarlle na cabeza o que fixeron os nosos administradores en Mesía? Para perder o costume do todo vai ben, ese eslogan falaz, ¿non vai demitir nin sequera o último da fila? ¿En mans de quen estamos? Iso é o que me parte a alma nesta tarde. Escribo e penso na xente que sofre, no conductor afogado, nos labregos sen facenda, nas campas asolagadas, nas casas e casas de auga e frío, nas vacas penduradas dun guindastre, mortas, mortas. Por iso a noticia sobre os sentimentos taurinos do escritor peruano, tan neoliberal, só me produce alivio e risa. É un contrario. Tan imprescindibles, os contrarios, para que o mundo avance. O día menos pensado Vargas Llosa figurará como asesor do Ministerio de Cultura e a Fiesta Nacional será máis nacional e máis fiesta, aínda. Venderanse os libros como lotes de productos de inminente caducidade: unha gran oferta, tres botellas de aceite e de regalo un libro de poemas. Sepultarán as vacas en prazas públicas. ¿Ao servicio de quen está a intelixencia? Porque os grandes escritores deben ser intelixentes, e os gobernantes. Pero esa é unha falsa presunción. Os intelixentes, hoxe, son os que non se desesperan diante de tanto oprobio: os ríos fóra de cauce, as facendas diminuídas, as traxedias confabuladas día a día no ventre desta verde verde patria. Punto e final. Os temporais remataron. A partir de hoxe, domingo, os arúspices da meteoroloxía do noroeste anuncian cambios. Unha gran sublevación. Os bois non serán burlados, torturados e executados en nome da arte. As vacas levarán os adxectivos de sempre: agradecidas, calmosas, sosegadas. E veremos nos seus ollos grandes un futuro plácido. Vencerá a intelixencia. A intelixencia. Por fin.