X. L. FRANCO GRANDE
12 dic 2000 . Actualizado a las 06:00 h.Con tódalas eivas e limitacións que se queira, paréceme que os últimos grandes políticos do noso tempo foron Mac Millan, Kennedy, De Gaulle e, cunha certa indulxencia, Kruschev. E Xoán XXIII, sen ningunha dúbida. Non deixa de ser curioso que todos eles gobernaran simultaneamente e en circunstancias históricas moi arriscadas. Pero de aí en diante é manifesto que a vulgaridade se foi apoderando dos nosos homes políticos. ¿Que terán que ver cos que deixo nomeados Blair ou Schröeder, Felipe González ou Jospin, Clinton ou José Mari? ¿Cal é, pois, a diferencia entre estes e aqueles? Vulgaridade Diría que a vulgaridade é a característica que mellor define ós últimos fronte ós primeiros: estes tiveron capacidade para crear ilusións reais e aportaron á política as súas personalidades brillantes, nuns casos, e moi sólidas, noutros. O aburrimento foi, e segue sendo, a grande aportacións dos demais. ¿Que pasou para que isto sucedera? Non atopo mellor resposta que a banalización xeral do noso mundo e dos seus valores, agora substituidos polo márquetin, esto é, pola vulgaridade, como se a vaciedade das nosas sociedades occidentais, cada vez máis semellantes entre si, reclamara políticos nos que doadamente se poidan recoñecer. Penso que xa entre nós está sucedendo o que en USA é un feito: un político ten que demostrar ós seus electores que non é competente por demais, porque iso non está ben visto: ten que ser como un bo pai de familia. Non sei se nos decatamos do aburrimento que vén.