Á MARXE / Carlos Casares
14 ago 2000 . Actualizado a las 07:00 h.O outro día pedíronme que definira a maldade. Non fun capaz, pero acordeime da novela O primo Basilio, de Eça de Queirós, onde hai un personaxe perverso, a criada de Luisa, que somete a esta a unha chantaxe dunha ruindade refinada, todo porque sabe do adulterio da señora co seu primo. Trátase, sen embargo, dunha maldade negra, nacida nos abismos escuros da alma, como se fose o arroto dunha víbora ou dun sapo. Como tal, produce noxo e esperta sentementos de desprecio. Pero a maldade non sempre é tan mala. Poñerei outro exemplo. Un día, unha señora presentouse no estudio dun pintor coa intención de que este lle fixera un retrato. Non lle impuxo condición, a non ser que lle pintara unha diadema de diamantes e outras pedras preciosas, así como un colar igualmente fastuoso. Rematado o traballo, o artista quixo saber a razón daquel capricho e obtivo a seguinte resposta: «É para que os meus fillos se pelexen entre eles, despois de morta, buscando unhas xoias que non existen». Maldade pura, pero salvada pola gracia cínica da intelixencia.