Carlos Casares. Á MARXE
07 jun 2000 . Actualizado a las 07:00 h.Por fin púxose en marcha o Expreso da Literatura. Ocorreu onte pola mañá, ás nove en punto, con precisión alemana, que desa nacionalidade son os organizadores desta aventura. Fanno ben e con moitos sorrisos. Claro que para saír a esa hora, sacáronnos da cama ás seis menos cuarto. Despois, xa na estación, cando o tren arrincou, con todos dentro, un aplauso espontáneo resonou no interior dos vagóns, non sei se dedicado ós portugueses, que se portaron magnificamente con nós, ou ó propio inicio desta gran viaxe que nos vai levar xuntos ó longo de sete mil quilómetros, ata rematar en Berlín a mediados de xullo. Como nos tiñan anunciado, hai cámaras por todas partes. Estiven observando e as tomas son sobre cousas que chamen a atención. Por exemplo, os que quedan dormidos non se salva ningún. Ou os que fan algo raro, como me sucedeu a min, que me puxen a abrir un libro sen guillotinar, coa navalla que me regalaron, e xa me colleron. O tren que levamos é confortable, aínda que eu boto de menos unha mesiña onde apoiar o ordenador. Agora mesmo, cando escribo esta crónica, camiño de Madrid, o aparato descansa sobre os meus xeonllos. O que me fai ilusión é que, cando remate, enviareino desde o tren, sen cables nin nada, dándolle a unha tecla, como se fose bruxería. E que mañá pola mañá, vostedes podan lelo nas súas casas, como a cousa máis normal do mundo. De momento, vou poñer punto porque nos chaman ó vagón restaurante para merendar. Non sexa que me pase o que me sucedeu no xantar, que un bielorruso se enfurruñou comigo por ter reservado unha mesa de catro na que el se quería sentar.