DIARIO DE AURIA | O |
23 abr 2005 . Actualizado a las 07:00 h.PASOU o día e pasou a romería, como asevera o refrán. Digo que pasou o Día do Libro, que xa podemos esquecer boas intencións, o verbo ler, as lecturas do Quijote, as lembranzas de Shakespeare e Cervantes (que non, oh, que non morreron o mesmo día: os calendarios non eran os mesmos, pero para qué imos negar a lenda... os mitos acaban sempre por impoñerse ás verdades). Podemos quedar tranquilos. Cumprimos o papel. Hoxe toca o de sempre: ler pouco. ¿Para que? Se eu puidese dar a volta atrás lería menos do que lin, escribiría menos. Incluso máis: nin lería, nin escribiría. Os libros complícanlle a un a vida. Vívese mellor sen lecturas. Ou lendo libros que teñen algo de todo: excepto literatura (esas cousas esotéricas, mistéricas, davincis y tal). Dicíao Gil de Biedma: vivir como un noble arruinado entre las ruinas de mi inteligencia. Sen ler, sen escribir. Claro que eu, falando en serio, prefiro a Borges: «Soy lo que he leído». Son os libros os que conforman o espírito: os libros, e os amores, e as caricias, e os fracasos que non te deixan levantar cabeza. Hoxe, Auria, levántate cun libro na man e cunha rosa no corazón. Hoxe, vintecatro de abril, presume de ler. Hoxe, corazón, presume de ser... libre. Libro a libro. Libre.