1974. Tardofranquismo. Eu levaba dez anos traballando na Delegación de Información y Turismo, e por algún conduto chegounos á oficina un formulario de petición/protesta ao Ministro da Presidencia, para solicitar ?co maior dos respectos, claro? que se nos tivese en conta para non recordo que mellora, manifestamente xusta.
Vese que era moi cedo para que as autoridades competentes recibisen escritos individuais pero iguais, o que daquela podería sonar a perigoso síntoma de rebeldía. E aos poucos días recibimos cadansúa notificación individual indicando que, visto o escrito, requeríaseme para que nun prazo duns días ratificase a miña petición (aténdome ás consecuencias) ou desistise dela.
Non lembro se algún compañeiro se reiterou; eu non, e creo que ningún outro, que non estaban os tempos para heroicidades que podían supoñer severo castigo. Era Ministro da Presidencia o lucense Carro Martínez, e nin o ministerio nin o ministro parecían estar para bromas.
Non sei se serán os anos, e que as neuronas comezan a conectarse de xeito estraño, pero lembrei o acontecido hai tanto tempo, ao saber que o Tribunal Supremo vai volver estudar o tema dos bancos, das hipotecas e dos custos, diante da que se armou días pasados e que supuxo un varapau para as acción das entidades bancarias.
Sexa como fose, o Supremo tómase un tempo para ratificar ou rectificar. Ratificar é de ousados. Rectificar, din que é de sabios. Non escoitei a ningún bancario pronunciarse sobre a sentencia. Non lles fai falla. Cousas miñas. Xa se sabe que a estas alturas o «riego» funciona como lle cadra. E as neuronas, andan ao tolo.