Vergoña


Hai anos, Gallego Tato visitou o cárcere por escribir que ao querer que o seu fillo fose funcionario ía procurar metelo na Policía ou Garda Civil, xa que así tiña garantida unha cómoda praza de oficinista. O comentario respondía á legalidade que establecía que policías e gardas podían pasar co tempo a «destinos civís», en oficinas administrativas. Como daquela a liberdade informativa empezaba nos Pirineos, o comentario puido costarlle un disgusto ao periodista lucense.

Agora, si, pódese escribir que se un quere traballo para un fillo debe apuntalo a un partido político xa que, se sube abondo na escala partidaria -e quizais aída que non suba-, terá garantido un posto ben remunerado.

A escala nacional, sábese que Yolanda Barcina é Conselleira nunha empresa de Telefónica; Ángel Acebes, en Iberdrola; Elena Espinosa, Vicepresidenta de Rodman Polyships; Josu Jon Imaz, Conselleiro Delegado de Repsol, ou José María Aznar, Asesor en Endesa.

Será legal, pero é unha vergoña este agradecer servizos prestados ou a apertura de camiños para sortear escollos na Administración. E iso só unha mostra; a parte máis visible dun iceberg que asoma nas augas, que baixan turbias, difíciles de pescudar.

E logo hai quen se extraña de que os cidadáns esteamos cansados; de que o exercizo da política non é estimado como cando todo empezou ao comezo da democracia? Daquela un Presidente do Goberno podía ter un 850, un alcalde perder diñeiro coa Alcaldía e un diputado vivir nunha pensión? Como todo cambiou tanto, non se nos pode pedir que, por riba, digamos que estamos moi contentos por como van as cousas.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Vergoña