Cuando el enemigo es el alzhéimer

laura lópez LUGO / LA VOZ

LUGO

Una familia se queja de que el servicio de atención a domicilio empeoró

12 ago 2011 . Actualizado a las 06:00 h.

Dositeo tiene 86 años y lleva tres encamado. No anda ni habla, y además padece alzhéimer. Como tantos otros dependientes de la provincia, vive en el rural (en la parroquia lucense de San Pedro de Soñar) a cargo de un familiar: en este caso, su hijo José y su nuera Luisa. Parece que Dositeo no siente ni padece, pero no es así. «Non lle gusta nada quedar só; se algún día pola tarde imos dar un paseo, cando volvemos, vese que está enfadado», explica su nuera.

José está jubilado, y es quien más horas pasa con su padre, pues Luisa trabaja fuera: «É que se non non damos», aclara. Antes iba al centro de día, pero ahora su nivel de dependencia es tan elevado que no lo aceptan. Dicen que las ayudas a dependientes son pocas. La única con la que cuentan es la ayuda de la Ley de Dependencia, «uns 400 euros», a la que hay que restar los 236 que les descuentan cada dos meses por el servicio de ayuda a domicilio del Concello, dos horas tres días a la semana.

Precisamente con este servicio están descontentos. Antes lo prestaba la Cruz Roja, y explican que iban a su casa todos los días: «Lavábano, dábanlle de comer, movíano... Agora parece ser que cambiou a lei. Ademais hai unha nova empresa que leva o servizo do Concello, Atendo, e só veñen tres días por semana e para facer compañía. Só é para estar aí mirando para el», explica José. Su mujer aclara: «Dinnos que non teñen obriga de lavalo nin de facer nada. Coas auxiliares que veñen estamos moi contentos e son moi dispostas, se lles pedimos calquera cousa fano sen problema, pero non é a súa obriga», cuenta. «Nin lavandería, nin fisioterapia nin podoloxía están incluídos, cando antes si estaban. O fisioterapeuta, por exemplo, viña dúas veces por semana. Agora faino dúas veces ao mes», explica.

No les informan de sus derechos

Lo peor no es eso, sino que afirman que nadie los informó de cuáles son exactamente sus derechos. «O servizo pasou de Cruz Roja a Atendo, pero ninguén se sentou con nós a explicarnos que cambios habería», apuntan. Otra queja se refiere a los festivos. Dicen que esos días las auxiliares están obligadas a acudir: «Se non poden, o lóxico é que avisen. Xa o fixeron algunha vez, pero non ocorreu así o día de Santiago. Chamei a Atendo e non me aclararon nada. Así que fun ao Concello a presentar unha queixa, pero dixéronme que tiña que cubrir un formulario. Eu nin tiña as gafas nin sabía cubrilo, pero o funcionario díxome que non me podía axudar, que o levara para a casa se quería, e ao final foi ao lixo», dice José.

Así que todo lo hacen José y Luisa. «Pagar a unha persoa non podemos», dicen. Han reformado una sala en la planta baja para instalar allí la habitación de Dositeo, al que solo pueden desplazar con la silla de ruedas. Para acostarlo, usan una grúa que han costeado al 100%: «Pedimos axuda, pero denegáronnola». Entre los dos han ideado pequeños trucos para vestirlo, lavarlo (en la cama), darle de comer y moverlo sin ayuda de nadie.

Otra de sus quejas es que no hay controles por parte de de Atendo ni del Concello: «Aquí non veu nunca ninguén, só unha vez unha traballadora de Atendo reñerme por presentar unha queixa. Na miña propia casa. Iso é non ter educación», dice José.