Cerna de Carballo


En Goberno da Terra Chá, repousa Xosé Manuel Carballo. Despedímolo dous bispos, máis de 70 curas ?un mundo de cregos, cando os cregos escasean), e centos de amigos rezando polo amigo. Para quen non saiba del, digo que foi o que escribiu: O menciñeiro á forza, vertendo a obra de Moliere Le medecín malgre lui ao noso idioma e ao noso xeito. E gañou no 93 o premio de narrativa de Vilalba, con Don Otto de viaxe pola Chaira, que hai en moitas casas de Vilalba e Castro de Rei, onde os alcaldes mandaran exemplares a todos os fogares.

Foi mestre, escribía nos xornais, falaba pola radio, fixo programas na primeira Televisión Lugo, contaba contos… Decía que era ilusionista por repartir ilusión, e non mago. Pero o Mago Antón fíxose mago por quedar abraiado nunha actuación de Carballo no vello Gran Teatro.

No Paseo dos Soños, un Hm. literario é de Carballo. Castro de Rei teno por Fillo Predilecto, e hai pouco que no libro Cerna de Carballo, 200 amigos comparabámolo coa árbore máis forte dos nosos montes. Fixo vídeos de formación relixiosa, escribiu e dirixiu obras de teatro, foi delegado de catequese da súa diocese, e membro do comité que estudou o papel do galego no ensino e na igrexa.

E era crego. Teño que recalcalo porque el proclamaba que, por riba de todo, era crego, e que todo o que facía era para honrar a Deus. Con estes antecedentes, non é raro que Deus quixera telo consigo, e levouno cando remataba outubro. Despedímolo, sabendo que está mellor ca nós, porque se el non está no ceo, a ver quen da entrado alí. Xosé Manuel Carballo, Santo súbito, descansa en paz.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Cerna de Carballo