Ata o século a ponte soportou diversos arranxos e acondicionamentos, sendo o máis destacado o realizado no XVIII no que interviu Alonso de Casal como proxectista e Diego de Castro e Matías de Fontela como contratistas. Para a súa mellor conservación prohibíase polo reximento da vila que os carros e cabalerías pasasen por riba debendo facelo polo vao e entrada de carros ao río. Casa taberna Para atender os gastos de reparación utilizábanse, entre outros, os beneficios producidos pola casa taberna propiedade do común dos veciños da parroquia de Vilar de Sarria existente ao carón da ponte. Como elemento etnográfico importante temos que sinalar o peto de ánimas instalado na segunda metade do século XIX, que ao construiren a Ponte do Caneiro foi mudado de lugar. Perante moitos anos a estrada estivo paralizada na aldea de Corvelle ata que nas primeiras décadas do século XX foi aberto ata Becerreá, pasando así a se integrar no vial máis adiante coñecido como de Becerreá a Vendas de Narón.