O superpoder da imaxinación

Un novo selo editorial achega soños e aventuras de papel a rapaces de entre 5 e 15 anos


«Como non son filla única, miña nai considera que non necesito videoconsola». Son palabras de Amabel, un ser de ficción con moita humanidade, e non brotaron aquí por arte de maxia; xuntounas un teclado como o da máquina que ves na foto. Quen preme as teclas é Érica Esmorís, un ser real co superpoder da imaxinación. Ela é a autora de Amabel e desas palabras que abren un dos capítulos desta historia editada polo novo selo Sushi Books e que se presentará o día 7 ás 19.00 horas no centro Ágora, na Coruña. Aínda que agora traballa con ordenador, Érica non se desfixo dese aparello no que escribía contos e periódicos sobre a actualidade familiar. ¿Cales eran as noticias da casa? «Por exemplo, que miña nai fixera macarróns», di entre risos a creadora dunha pequena con gafas en busca do seu poder especial. A escrita revelaralle cal é tras un cento de páxinas.

Amabel ten unha ollada singular, unha avoa cómplice, un pai que está no paro e unha nai que fai o que pode dadas as circunstancias. Aínda que esa nai é a de Amabel, non a de Érica, a autora di que a súa familia ten un aire coa desta historia. A nai e a escrita gardan un vínculo especial, como un cordón umbilical de palabras que fan historia, pois a vella máquina de Érica herdouna a súa nai dun avó que a trouxera de Venezuela. «Eu collina prestada -confesa a escritora-. Con ela escribín moitos contos coa miña irmá, Mara». Máis sucedeu que un día Érica, pasado o tempo, viu nun contedor... ¡a súa máquina de escribir! Rescatouna e hoxe a Brother Deluxe 900 vive con ela na cidade vella da Coruña.

¿De onde viu Amabel? Máis de Caión que de París. Érica non recorda «o chispazo», pero tivo o final da historia antes de nada. «Ese final levoume a coñecer os problemas e as aventuras de Amabel». A autora fala moito do desenlace deste divertido relato que comeza cunha nena sen dentes, obsesionada cos cambios. «Penso que é un final que toca o corazón», di a autora. Amabel ten un gran poder, «o único capaz de cambiar o mundo».

Érica Esmorís (A Coruña, 1977) di que os rapaces non precisan un poder fantástico para cambiar o mundo, abonda coa súa ollada. «Moitas veces, cando tes pos a xogar con eles, esqueces os problemas. Eles libérante, ensínante a alegría dos instantes», afirma. Admiradora de Pippi Langstrumpf e da maxia dos libros de ficción, de nena Érica quería ser veterinaria e escritora. E aquí está, agardando ao lector cos ollos chiscados e un sorriso no beizos, «O poder de Amabel», que sairá en breve en castelá. Ademais de a disfrutar desta aventura, Érica invita a seguir algúns consellos para escribir:

¿Qué necesitas para poñerte a escribir?

n «Non se precisa lapis e papel. Coa mente é suficiente, pero hai que ter un pouco de memoria. Proba a pensar».

n «Unha idea pode ser o inicio dunha historia. A historia crece non só cando estás sentado diante do ordenador, senón tamén cando estás xogando, comendo ou vendo a televisión».

n «Cando tes unha historia, anímate a compartila con alguén. Para iso o mellor é poñela en papel. Axuda facer un guión e tamén escribir varios borradores con todo o que se che ocorra».

n «Podes buscar fotos que che digan algo ou te inspiren. Eu nesta historia mirei fotos de nenos que me facían imaxinar a clase de trasnadas que podía facer Amabel».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos

O superpoder da imaxinación