Kevin Pereiro y Víctor Vázquez coincidieron con el jugador del Celta en etapas anteriores de su carrera
04 nov 2025 . Actualizado a las 05:00 h.Kevin Pereiro y Víctor Vázquez fueron compañeros de Miguel Román en el Rápido de Bouzas y en el Pontevedra, en dos épocas muy distintas de su vida y los dos le recuerdan por su calidad, tanto deportiva como humana. Apuntaba alto.
RÁPIDO DE BOUZAS (17/20)
Kevin Pereiro: «Tiña moita calidade e xogaba moi ben, pero aínda no explotara»
En el Rápido de Bouzas estuvo tres años, uno de cadetes y dos de juveniles. Allí coincidió por primera vez con Kevin Pereiro, actual portero del Valladares de Preferente. El guardameta le recuerda como «un bo rapaz, que tiña moita calidade e xogaba moi ben, pero aínda non explotara todo o seu potencial». Deportivamente, define a aquel Miguel Román como un jugador «versátil, un rapaz que xogaba moi ben, distribuía moi ben o xogo e, ademais, era traballador, roubaba moito balón no medio campo. Un rapaz moi completo. Valía para varias posicións e sempre aportou moito ao equipo». También aclara que, por entonces, no era goleador: «Tiña un bo golpeo dende o borde da área, pero non era chegador».
Kevin volvió a encontrarse con el gondomareño en Redondela. «Volvín cadrar con el no Choco. Eu estaba de primeiro ano de sénior e el aínda era xuvenil. Cara ao final de tempada, empezou a subir co primeiro equipo, recomendado por min e outros compañeiros, xa que lle viamos potencial». Un lustro después, lo ve camino de asentarse en la élite: «Pouco a pouco, vaise metendo en dinámica e acumulando máis minutos e esperemos que siga igual. O gol co Levante foi un golazo, digno dun xogador coa súa calidade».
PONTEVEDRA (2021/23)
Víctor Vázquez: «Non o coñecía de nada, pero os 15 días xa falabamos no vestiario do bo que era»
El centrocampista llegó a Pontevedra en el año 2021 desde el Choco. En aquella plantilla granate lucía galones Víctor Vázquez, Churre, un central con amplio recorrido en el filial. «Cando chegou a Pontevedra, era o seu primeiro ano sénior e tiña unha personalidade que non era nada habitual para xente desa idade. Non se escondía nunca e no vestiario era un exemplo», recuerda el zaguero, que admite que no tenía ninguna referencia de él, pero enseguida se dio cuenta del futbolista que tenía en camino: «Non o coñecía de nada, pero aos 15 días xa falabamos no vestiario que era moi bo, que tiña cousas diferentes ao resto, ese temple e saber estar que non eran moi habituais. Xa chamaba a atención».
Esa personalidad le valió para asentarse en una plaza tan complicada. «Pontevedra é un sitio onde a xente aperta para ben e para mal», dice Churre antes de hacer memoria: «Creo recordar que no primeiro e segundo partido non empezou xogando, pero a partir da terceira semana, empezou a xogar e xa non o moveu ninguén».
A Víctor no le extrañó el gol del Ciutat de València «porque dende fóra da área xa metera uns cantos, máis lonxe do que meteu esta fin de semana, ten un golpeo moi bo. Aquí puidémolo desfrutar un par de anos». En cuanto a su futuro en Primera División, no tiene dudas de que echará raíces, pero advierte de que está en su año más complicado. «É o primeiro ano e esta entrando pouco, pero os minutos que está xogando estao facendo moi ben. Ten un adestrador que para iso é o ideal, para dar oportunidades á xente do filial. A confianza que lle pode dar Claudio non lla dá outro».