Os praceres da aceleración


Explicoulle a mexicana Fernanda Melchor a María Viñas nestas páxinas o proceso de creación de Páradais (Literatura Random House), a súa última novela: «Durante un mes escribí todos los días tres horas al día, de nueve a doce de la noche, hasta que terminé un borrador de ochenta páginas». Como nesa época compaxinaba a tarefa cun traballo de guionista para Netflix, espremendo os miolos coas tramas dunha serie, remataba as súas xornadas exhausta, polo que engadiu: «A las doce me tomaba un somnífero y me moría hasta la mañana siguiente para ya no pensar en nada más, porque la escritura a veces te deja también acelerada». Acabei de ler a entrevista e quedei pensando na sensación: «Acelerada». No adxectivo aplicado a quen escribe durante días sen pisar o freo, posuído polo influxo dunha ficción que lle invade o cerebro ata roubarlle o sono, por moi esgotado que se sinta. Longa vida a esa aceleración. A ese desgoberno dos sentidos. A min, a lectura de Páradais, unha descarga rabiosa, deixoume acelerado para varios días.

Con todo, unha aceleración excesiva para escribir unha novela, aínda que haxa ilustres exemplos que o desmintan -Stevenson redactando o primeiro borrador de Dr. Jekyll e Mr. Hyde en tres días, por exemplo- non debería ser moi recomendable. Supoño que calquera traballo creativo que aspire a un acabado satisfactorio, teña que ver ou non co estraño impulso de bater todas as noites nas teclas dun ordenador, precisa dunha cocción a lume lento e altas doses de paciencia. Nada de andar ás présas. Ou polo menos que durante o camiño non obrigue ao seu executor, dirán os nosos médicos, a sucumbir con demasiada lixeireza ás benzodiacepinas. Pero a historia da literatura ten demostrado que a actividade posterior a ese sentirse «acelerada» de Fernanda Melchor é un carburante imprescindible para procurar unha radiografía perfecta da vida. Métese no corpo e xa non hai quen desacelere, verbo que queda reservado para os economistas. Só con aceleracións así se pode indagar con tanta brillantez na violencia, na desigualdade de clases e nas impurezas do desexo como en Páradais.

A contaminación sen freos que se estende a miúdo polas redes sociais, os parladoiros con incontible tendencia ao sumidoiro, o espectáculo da política máis infantilizada e mediocre, oposta á reflexión e ao matiz, falsamente frenética, con «xiros de guión». Todo iso leva demasiado tempo en mans de acelerados profesionais. En mans de arribistas da urxencia e malos teólogos da aceleración que nos traen a todos acelerando con eles, pero só cara ao desconcerto e a perplexidade. Esa é a dilixencia que triunfa estes días: unha aceleración somnámbula, un apuro de mentira con escuros beneficiarios. Por iso é imposible non experimentar un luminoso alivio cando comprobamos que segue habendo persoas acelerando a peito descuberto, abrasadas por un impulso incorrixible, como Fernanda Melchor. Xente atravesada por unha motivación que nace de amar o seu oficio con arroutadas que ata lle impiden prender o sono. Respecto reverencial por estes auténticos acelerados.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Os praceres da aceleración