Xiana Lastra: «Levamos o eclecticismo ao extremo»

As querenzas literarias, a variedade no musical e a causa feminista son os tres sinais de identidade da Banda da Loba, que co seu segundo disco procura o asalto a camiños pouco trillados da nosa música


Rigoroso negro no vestir en contraposición á luminosidade da proposta. Os xogos de contrastes adoitan dar resultado. Malia que o factor sorpresa non é hoxe tan determinante como cando hai un par de anos. A Banda da Loba irrompeu na escena musical con Bailando as rúas. Agora, dun modo notablemente máis concluínte e con solvencia contrastada, aínda que case cos mesmos nervios, prenden a Fábrica de luz, un disco conceptual en torno á idea da nai, da creación. Un disco de feituras ben trenzadas no estético, no literario e no musical, plasmado desde vertentes estilísticas ben diversas. De novo asoma a contraposición. Hai rock, hai folk, hai pop, mesmo un bolero e ata coqueteos co reggae.

­-Esa arriscada heteroxeneidade xorde espontánea ou é buscada?

-É algo voluntario. De feito neste disco aínda levamos o eclecticismo máis ao extremo. É algo inevitable porque todas escoitamos estilos musicais moi diferentes e todas entendemos a música dun xeito amplo e universal. Non nos cinguimos, nin como espectadoras nin como creadoras, a algo concreto. En función do que queiramos contar deixamos que flúa e que saia por onde teña que saír. Si que semella algo arriscado en tanto que é difícil enmarcarnos pero os directos de Bailando as rúas demostráronnos que nos concertos a xente goza dese eclecticismo, que lles resultan máis divertidos e mesmo nos permite abarcar un público máis amplo.

-Desta volta, e ademais no tema que abre e dá título ao disco, atrevédesvos incluso co pop, gran tabú na música galega.

-Con esa canción o que pretendiamos era facer unha declaración de intencións como grupo, da nosa maneira de traballar e de entender a música. Pero non queriamos facelo dende un punto de vista serio e sesudo senón como algo alegre e positivo. Queriamos que Fábrica de luz fose unha canción que animase á xente a bailar. E saíu así. Pero non é tan estraño. Achégase a moitas das cousas que nós escoitamos.

­-Por haber, hai ata un bolero.

-Ah si! A min é un dos temas que máis me gusta. Unha, porque está baseado nun poemario de Xela Arias, e outra porque cantar boleros encántame. Certo é que nunca pensei que cantaría un bolero na Banda da Loba pero mira... É a sorte de non ter filtros nin estar suxeita a ningún estilo.

-Falades de que o disco é unha homenaxe á idea da nai «nun sentido amplo». A que vos referides?

-A que non só é nai no sentido literal senón nai como algo que nos dá orixe, como idea de identidade, de creación, de liberdade. A nai é a lingua, é a terra. Son todas as escritoras que nos foron abrindo as portas para que hoxe poidamos facer o que queiramos sen complexos.

­-Moléstavos que vos citen como «unha banda formada por cinco mulleres»?

-Non, non nos molesta. É evidente que denota que é algo non normalizado. Nunca dirías «unha banda formada por cinco homes». Pero, ao mesmo tempo, o feito de resaltalo axuda a poñer a lupa no problema.

­-Banda feminina... e banda feminista.

-Si, por suposto. No noso ideario e nas nosas letras vai sempre implícito o feminismo e a nosa posición a ese respecto.

-Moito do mellor que lle está pasando á música galega nos últimos anos está vindo da man de mulleres.

-A ver, creo que sempre foi un pouco así. Sobre todo no folk e na música de autor. O que está variando, e está ben que sexa así, é que cada vez hai máis mulleres que asumen outros roles dentro das bandas, que non son só cantantes.

­-Hai neste disco moitos cantos á esperanza. Vedes certamente lugar para ela?

-Si, claro que si. É una esperanza baseada na convicción da forza que temos para facer cambios. Son cantos ao empoderamento e a que a xente se dea conta de que somos fortes, somos libres e podemos cambiar as cousas.

­-A outra gran referencia constante ao longo do disco é a poesía. E tamén un sinal de identidade da Banda da Loba?

-Si, sempre dicimos que o que nos define é o eclecticismo no musical e a escrita. Basicamente todas as nosas letras parten da poesía. Foi algo que tivemos claro dende o principio. Todas somos lectoras e varias de nós temos libros publicados. É algo natural que as letras sexan unha parte tan substancial do proxecto. De feito por veces temos a sensación de que a música é unha vestimenta que utilizamos para facer máis dixeribles unhas letras que de por si son complexas.

­-Seguides sentíndovos un pouco bandoleiras?

-Si, iso sempre. Claro, claro. Por algo nos puxemos A Banda da Loba.

  • SANTIAGO CAPITOL SÁBADO, 21.30 6,88 EUROS

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Xiana Lastra: «Levamos o eclecticismo ao extremo»