¿Un libro de poesía? Non, é un poema en forma de libro

A escritora Luz Pichel sinala no limiar de «Vestir a noite» de Olalla Cociña, libro galardoado na XIV edición do premio de poesía Afundación, que este é, para ela, «un poema en si mesmo».


En efecto, os poemas dispóñense na súa organicidade particular mais, en conxunto, suxírese e formúlase unha lectura cunha filiación secuencial narrativa que apunta ao relato dunha viaxe. Ao abeiro deste esquema itinerante agroma unha sorte de cartografía aberta e conscientemente imprecisa para que a percorramos libremente e este camiño carrexa, como feliz consecuencia, unha invitación para recalarmos en territorios diversos que beben sempre da memoria e da experiencia.

Espazos que van desde aqueles que se perciben como tanxibles e recoñecibles ata os que esculcan o porqué das cousas: ese porqué abeirado ou apegado tantas veces ao telúrico, aos obxectos e cousas revestidas doutra dimensión semántica.

Todo por xunto é quen de configurar, con sutileza e inequívoca elegancia expresiva, tanto unha realidade ética e socialmente devastada, non sei se recuperable, como esoutro motivo que navega nos «sucos fondos» do tempo, nese «almanaque desfollado» que exhibe a pegada do que xa non volve.

Os corpos, a pel, os ollos, as árbores, a casa, os papeis que serven para debuxar topónimos... bosquexan unha construción e unha reconstrución que é a da identidade propia. Axudan asemade a deseñar un universo imaxinístico onde o pouso melancólico outorga un ton singular alleo aos posibles excesos porque a poesía de Olalla Cociña é todo menos excesiva: talvez sexa unha lírica ideada para ser lida en voz alta pois teño para min que é aí é cando se desvelan e perciben mellor as claves dun discurso estilizado, rotundo e contido, que aparca a retórica á mantenta para ofrecer só a esencia, o celme.

Unha alquimia, por certo, que vai de man cunha arquitectura coidadísima onde elementos como son as dicotomías contraditorias -dalgún xeito un espello do que somos- e a alteridade de voces poéticas que posibilitan certo distanciamento con aquilo que se recrea, constitúen trazos particulares que dan forma a este memorial poético que axuda a arroupar a escuridade para cando sexa preciso, para cando cumpra interrogarnos sobre o que temos e o que deixamos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

¿Un libro de poesía? Non, é un poema en forma de libro