Existe unha norma non escrita entre os afeccionados ás glorias do cine giallo dos anos 70: ante a sucesión de diálogos inconsistentes e escenas de languidez cargosa, nunca darse por vencido nin retirar os ollos da pantalla. A irrupción violenta que se nos está cociñando a lume lento, acompañada de estiletes lustrosos, planos subxectivos, luvas de coiro e voces psicofónicas, vai compensar o desazo dos padais máis esixentes. Os Bava, Argento, Fulci e demais ilustres do thriller á italiana, coas súas virtudes e imperfeccións, cumpriron aquela aspiración hitchcockiana que arelaba deixar en suspenso a verosimilitude para nos encadear á butaca sen a tiranía do guión. Nun deses perturbadores giallos da época, visualmente imbatibles, desesperantes para quen lle busque explicacións congruentes a todo, tanto nos ten que a coherencia do relato salte polos aires a base de retorcelo con trampulladas e expectativas enganosas, ou que as tramas se liquiden cunha explicación psicanalítica e aparicións deus ex machina. O que conta é o estoupido dese transo revelador, cando comeza a tinguilear unha melodía enfermiza, coma nos slasher norteamericanos que viñeron máis tarde, e sabes que na pantalla vai correr un río de sangue entre manequíns, bonecas e caixas de música. Preguntáronme días atrás pola miña secuencia preferida do xénero e saín do paso acudindo ao Lucio Fulci de Non si sevizia un paperino (1972), distribuída en España como Angustia de silencio. Os connoisseurs considérano un thriller rural máis que un giallo: non hai sofisticacións urbanas e si unha alucinada viaxe á Italia patriarcal e ultracatólica. Fulci acostumounos logo a violencias máis extremas (véxase a súa proverbial afección a chantar estelas nos ollos), pero esa lendaria secuencia en que unha recua de salvaxes mallan nunha bruxa interpretada por Florinda Bolkan mentres soa o Quei giorni insieme a te de Ornella Vanoni, é das que dificilmente se esquecen. Velaquí a esencia deste xénero non apto para estómagos sensibles: un lategazo ultraviolento ao que un señor italiano moi incorrecto é quen de tirarlle un formidable esplendor.