«Se algo podo dar, son as miñas palabras»

FUGAS

PACO RODRÍGUEZ

Crea, espreme a linguaxe, procura o sen alento. Abre novas vías de coñecemento e outras formas, vitais, intuitivas, de ler poesía. A autora do «Pouso do fume» e «Cronoloxía da urxencia», entregada hoxe á edición e á formación nas aulas, ten dous novos proxectos que agarda acometer en breve. Dores Tembrás, perseguidora de palabras, non dubida: «Quero producir o silencio na escrita»

08 ene 2016 . Actualizado a las 05:00 h.

Os recoñecementos son como pan do día para a poeta e editora Dores Tembrás (Bergondiño, A Coruña, 1979). Controladora e absoluta na entrega á creación, ela sentiu que tiña que parar tras a escrita da Cronoloxía da urxencia. Premio de Poesía do Concello de Carral, é esta unha obra con estrutura de serra na que Tembrás descobre a esencia do desexo en feminino. Tras este «proceso obsesivo» no que someteu a escrutinio cada palabra, era preciso coller aire. Mais respirar non semella unha función básica para quen procura o sen alento. Móvea unha obsesión: ¿cantas palabras son necesarias para que o poético se produza? 

Busca respostas nas aulas e fai libros en Apiario, factoría entregada ás obras que soña, «as que teñen que existir». «Síntome moi agradecida -di cando se lle pregunta polos premios-. Moi agradecida». Non empregaría dúas veces a mesma expresión se non fose necesario. «As palabras son sagradas», afirma. Escoitemos.

-Dores Tembrás escribe sobre o que non di.

-Quizais sobre o que non se di. É a tensión coa linguaxe a que mantén ao poeta en vilo. Traballar nese gume, na senda do que non se pode dicir, é un desafío. Magnético.