A auga é sinónimo obrigado de vida e a súa simple alusión remite, pois, á súa máis alta condición fecundadora, porque a auga é creación, gozo de nacenza, e calquera imaxe do noso inconsciente está relacionada coa memoria intrauterina, esa orixe oceánica, esa nosa historia aparentemente perdida que deixou na nosa psique a pegada dun forte desexo: volver ao líquido amniótico, ao útero materno. Por iso, toda forma de vida é auga e pouco máis. Nós mesmos somos auga que respira, que pensa ou que sente; somos formas que adopta a auga.
Por outra banda, o ánimo creador da auga tamén a configura coma a escultora do relevo, en vencello directo coa litoloxía e a tectónica. Sen o seu poder non sería posible o artellamento dunha topografía tan diversa coma a deste occidente de terras abertas á penetración das borrascas atlánticas.
É a auga a que explora todos os ángulos da paisaxe e a esculpe nun percorrido teimudo de ríos e pequenos regatos. Ao abeiro de salgueiros, choupeiras e ameneiros é quen de esluír a pedra máis dura e remansar no mar, no berce das rías.
Velaí a súa paciente función construtora que quita dun lugar para logo transportar e pousar en calquera outro, esbozando no granito, cunha dialéctica ás veces tumultuosa, unha escrita violenta de meandros e valgadas derrotadas por este músculo natural.
Auga tamén coma valor estético, coma pincel natural que debuxa formas e cores no desenvolvemento vexetal do solo, coma semente que amoza a pel da natureza e lle dá unha textura nova, unha alegría que seduce pola súa estremecida fermosura, pola súa frescura e o seu rumor.
A auga é quen de esluír a pedra máis dura