OVaras empurraba a Pixie, escaleiras abaixo, para que apurase. Quería facerse valer diante do crío. Detrás deles, Rica e Dixie descendían a brincos. Cando chegaron ao portal, o Varas encanou o neno coa pistola, pegándolla á fronte. Díxolle:
-Isto facémolo por vós, Pixie. Así que a ver como vos portades. Non estamos para bromas!
Rica apartoulle con desprezo a arma.
-Garda a pistola, animal, que saímos á rúa.
Diante do portal do Centro de Acollida, o Nissan Patrol continuaba prendido en dobre fila, coma os cabalos no Salvaxe Oeste.
-Veña, ao coche, ao coche!, rápido!- berroulles Rica.
Pixie e Dixie quedaron abraiados. Nunca subiran a un coche tan grande e atractivo.
-En marcha, en marcha. Arrinca!- ordenáballe Rica ao Varas-. Arrinca antes de que anoten a matrícula.
El arrincou cun acelerón que fixo renxer as rodas e focalizou no vehículo toda a atención dos viandantes. O Nissan saíu disparado, sen deterse no semáforo do paso de peóns que tiñan diante e que acababa de poñerse en vermello.
Seis ou sete minutos despois, deixaran atrás aquel barrio a toda velocidade. Era o final do mes de maio, ía calor, e Vigo tiña un deses estraños días en que o tráfico está bastante despexado. O Varas parecía conducir sen rumbo pola cidade, con agresividade, gozando do volante daquel vehículo que sentía en posesión. Tiña o ánimo soliviantado pola presenza, no peto do seu pantalón vaqueiro, da pistola dourada. Compracíalle conducir furiosamente, como adoitaba suceder nas películas da televisión.
No asento de atrás, os cativos, que asistiran amolados a todo o que acaecera, estaban alterados pola novidade que supuña aquel coche nas súas vidas e, con todo, case non abrían a boca.
-Onde imos?- preguntou Rica interrompendo a concentración do Varas ao volante.
-Onde ti me digas- contestou el, atento ás reaccións do vehículo.
-Como que onde eu che diga? Teremos que agacharnos nalgures, non? Que é o que tes pensado?
-Eu non teño nada pensado; dime ti onde imos.
Rica comezaba a alterarse. Era tranquila, pero os seus súbitos arrebatos volvíana volcánica por momentos.
-Como que che diga eu? Ti es o macho! Non me dis iso sempre? Que ti es o macho? Que mandas ti? Pois, macho, dime que tes pensado, porque agora o importante é ter un puto plan de fuxida.
-Cagoendiola, Rica. Eu non teño plan ningún. A idea de recuperar os nenos foi túa, así que aclárame que facemos agora con eles.
-Merda, Varas. Es un imbécil. A idea sería miña pero ti estabas de acordo e fuches ti quen ideou o plan. E sempre es ti o que quere decidilo e mandalo todo, así que dime que carallo facemos agora e onde nos agochamos.
-Pois non sei, carallo, non sei? Imos para onda túa nai, na Guarda!
-Para a casa de miña nai na Guarda? Estás tolo! Pero non ves que o primeiro sitio onde nos van buscar é nas nosas casas, parviño? Non se che ocorre nada mellor? Sería tan estúpido como marcharmos agora para o piso. Nada máis entrarmos na Florida, está alí a policía a agardar por nós, que xa deberon dar aviso.
-Pois liscamos lonxe, de viaxe.
-De viaxe! E con que cartos, Varas? Ti tes cartos para gasolina? Mellor será que lle vaiamos tomar unhas tortillas á da señora Lola, que teño fame, e alí pensamos algo.
-Polo carallo! Esquécete diso. Eu no bar da señora Lola non poño o pé. Ademais, á muller esa vaille estrañar que teñamos os cativos connosco. Ela sabe que nolos quitaron!
Rica non rechistou. Quedou cavilando e dixo:
-Pois, daquela, vaiamos á Coruña, á casa da miña irmá. Tan lonxe non nos van buscar!
O Varas desbotouno cun aceno.
-Á casa da túa irmá? A túa irmá é unha becha. Seguro que nos denuncia!