Paraísos


Ferrol

Os homes queren escapar da dura realidade e imaxinan paraísos. O primeiro foi o Paraíso perdido, por culpa do que todos sabemos. Despois viñeron paraísos aparentemente máis cercanos. Se estás na cidade o paraíso é un campo idílico. A Arcadia feliz. Volver cara atrás pensando que daquela todo era mellor e máis puro. Don Quixote fala aos cabreiros como se fosen habitantes da Idade de ouro. O toliño era máis normal do que parece.

En política tamén se imaxinan paraísos. Por exemplo o Paraíso Socialista. Quedan rescaldos: Cuba. Non sei se Corea do Norte. Un compañeiro moi marxista leninista buscaba a pureza. Tan so lle valía Albania, até que lle prohibiron a entrada por levar barba. Quen cre no Paraíso é como se vivise nunha certeza. Non acepta probas do contrario. O contrario do Paraíso é o Inferno. É común que moitos paraisos evolucionen a infernos.

Unha virtude do paraíso soñado é que se pode vivir sen moito traballo. No Ceo estás contemplando beleza mentres escoitas música. Velaí o Pórtico da Gloria, agora limpiño e con algo de cor. En canto aos asuntos eróticos os Paraísos son moi imaxinativos e a propaganda turística teima por ese lado. A estes paraísos pódese voar a baixo prezo porque os Estados subvencionan as aerolìneas. Outro misterio da economía liberal. Alimentan a nosa fe tanto nos paraísos perdidos como nos paraísos á volta da esquina. No meu pobo a rúa Paraisín é a que leva ao Campo Santo. Co de “Paraisín” demostran non seren soberbios. Ou que teñen retranca.

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Ferrol

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Comentarios

Paraísos