Crónica | Romaría da Virxe do Nordés O sol de primavera que brillou onte durante toda a xornada multiplicou a presenza de romeiros nunha festa que forma parte das máis queridas tradicións de Ferrolterra
09 abr 2007 . Actualizado a las 07:00 h.?ois xa postos a reivindicar os vellos camiños, un ascende ata Chamorro non pola estrada de asfalto, senón pola primitiva senda: pola que arrinca de Serantellos e vai subindo a montaña, antes de chegar ao monte, entre construcións tradicionais xeralmente moi ben restauradas. E cando rematan as casas e o sendeiro entra no monte, cambiando o cemento por unha corredoira antano utilizada polo gando que os veciños levaban a pacer entre as brañas, ao romeiro aparéceselle un deses vellos mendiños que para Cunqueiro eran o propio camiño, que alí tomaba figura humana. É un petrucio de pelo branco e desde logo moitos anos. Un home que pide esmola de pé, vestido a pesar da calor cunha grosa chaqueta de pano e apoiado nun paraugas de empuñadura de cana. Tapa a cabeza cun sombreiro gastado. Pide esmola en voz baixa. Non parece estar a facer unha fortuna, precisamente. Cando lle dan unha moeda -unha desas moedas que nestes tempos tristes xa case non vale nada-, recóllea desexándolle a quen lla dá, a cambio, saúde, sorte e a protección do Ceo. -¿E daquela vostede de onde é, señor? -Eu son de Ortigueira. ¿Sabe onde queda...? Conforme un se achega á capela, o paso vaise ralentizando. Pola inclinación do terreo, da costa por antonomasia, e porque ademais o sol, que está cada vez máis alto, quenta o mundo con entusiasmo. A un, que comezou a ascensión adiantando señoras de negro e de gris, adiántano á súa vez rapaces cargados con mochilas dignas dunha expedición ao Aconcagua. Os mesmos rapaces que, pouco despois, e coa capela do Nordés xa á vista, fan unha parada e sentan na terra seca para coller aire, mentres as señoras de negro e de gris, infatigables, volven tomar a cabeza do pelotón, cirio en man, e dinlle a un: -Mire de pisar nas pedras, non no brando. Non caia. Antes de engadir: -A misa élle á unha. (E de acometer o último tramo coa forza do misterio, con paso inquebrantable, mentres un lle pide, ao pouco osíxeno que lle queda, un milagre.) -É o que lle ten este sitio, ¿sabe? -di outra señora, en pleno adelantamento-, que está moito no que é o alto.