DENDE ESCANDOI | O |
16 abr 2005 . Actualizado a las 07:00 h.SE TEÑEN un minuto, pechen un instante os ollos -fáganme ese favor- e regresen, coa súa memoria, a un deses lugares que foron importantes na súa vida -ás paredes de pedra derrubadas na triste liturxia do cemento, á sombra dunha árbore que se cortou por nada, ao pequeno río no que un día nadaron as troitas e que hoxe é un cano sepultado...-, a calquera rincón que esperte en vostedes un recordo fermoso e que deixou de existir. (Xa sei que se lles poderían ocorrer moitos, pero só lles pido un, un nada máis.) E pídollelo, unicamente, porque ao mellor, se lles apetece, como sen dúbida terán algún neno cerca -un fillo, un neto, un sobriño: seguro que si- poderían contarlle que as fotos vellas, esas que despois gardamos coma tesouros, non minten, e que onde hoxe os coches se amorean de calquera maneira houbo unha casa con pombal e escudo que se deixou caer, e que as grandes pedras alzadas baixo a lúa polos que navegaban o mar en barcos de coiro se arrincaron con excavadoras para facelas desaparecer, e que aqueles castiñeiros baixo os que vostedes bailaron un día se cortaron para botar alcatrán pintado de verde, e que... (Pídollelo, si, porque ese lugar no que pensan agora, tamén era dese neno que teñen á súa beira. E porque el, por culpa nosa, xa nunca o poderá ver.)