DENDE ESCANDOI | O |
21 feb 2005 . Actualizado a las 06:00 h.NON O ENTENDO, de verdade. Xuro que non podo comprender qué estraño designio é o que arrinca do noso lado a vida, qué fai que os amigos marchen sen dar tempo sequera a despedirnos deles, qué escura man é a que os arrastra lonxe, ata ese arcano que nós aínda ignoramos. Non é a primeira vez que isto me ocorre -qué lles vou dicir, supoño que todos estamos condenados a vivir circunstancias semellantes, malditas desgrazas-, pero é que non acabo de comprendelo, non entendo cómo pode ser que Lolete, agora... (Non son capaz de escribir a palabra). Paréceme mentira. Aínda tiña eu aquí unha foto del para darlle, un retrato que lle fixen vestido de gaiteiro, co traxe de gala, diante da estatua de Cunqueiro, mentres lle aplaudían todos cantos aquel día, a véspera de Noiteboa, abandonaron o mercado de Mondoñedo e subiron as escaleiras de praza para escoitalo. E eu querería aquí hoxe, asegúrollelo, facer un artigo que fose unha despedida e tamén unha semblanza digna dun home coma el, pero é que non son capaz, non teño forzas, terán que desculparme. Só déixenme, por favor, falar por última vez con el, dicirlle: (Dicirche) -Non esquezas, amigo, alá onde ti dende hoxe nos agardas, que nese outro lugar que tan ben coñeces, onde empeza o mar e acaba a terra (onde rematan todas as terras, onde empezan todos os mares, onde as túas cinzas xa descansan), entre esas arboredas de San Xurxo que testan, mar por medio, con todas as demais Bretañas, non pasará un día sen que o vento nos traia o eco dos teus pasos. Que quizais algunha vez, entre o solpor e a brétema, veremos a túa sombra, que pasa. E será, para sempre, coma escoitar, baixo o ceo, as rexas notas, o fermoso pranto, dunha gaita.