Co gallo do Día Internacional da Educación, convido a reflexionar sobre o poder do saber, si, pero tamén sobre a importancia de saber cuestionalo
23 ene 2026 . Actualizado a las 05:00 h.«Ti entendes o que dis?» Esa é unha das preguntas máis fabulosas que me teñen feito nos vinte anos que levo exercendo a docencia de inglés. Esta concretamente formulárama un neno de cinco anos. E que lóxico o razoamento que conleva! Tan sinxelo e dedutivo como «eu non entendo o que dis; por tanto, pregúntome se é posible que alguén, incluída ti mesma, Lupe, entendas o que dis». Magnífico! Dicía Ortega y Gasset: «Sempre que ensines, ensina tamén a dubidar do que ensinas». E paréceme unha frase valiosa que cómpre lembrar agora en xaneiro, cando se celebra —o 24— o Día Internacional da Educación. Este día invítanos a reflexionar sobre o poder do saber, si, pero tamén sobre a importancia de saber cuestionalo.
Ensinar nunca debería ser un acto de transmitir verdades absolutas, senón de abrir a porta a que cada alumno chegue ás súas conclusións. A educación é a semente que nutre toda sociedade libre, democrática e sa. Ben o sabemos despois dos réximes autoritarios que teñen existido ao longo da historia, que prohibiron a educación para manter á poboación na escravitude da ignorancia, ou que a utilizaron para adoutrinar. A figura dun bo mestre é fundamental, e ser bo mestre é formar mentes que pensan. É respectar a diversidade e empoderar a cada persoa. É ser imparcial, e isto non significa que os docentes sexamos robots emocionalmente neutros, mais si que debemos xestionarnos e non deixarnos levar polas nosas ideoloxías persoais. É unha responsabilidade coa construción dun mundo máis xusto. E é, ante todo, un acto de amor, como o evidenciou a resposta á pregunta daquel neno, que me saiu directa do corazón. Achegueime a el, deille un bico na meixela e dixen: «Of course I do. Claro que si. That's a great question!»