El ejercicio que sana a Marina: «Se non é polo ximnasio, eu non andaría a pé»
A ESTRADA
La estradense padece artrosis, pero 25 años de constancia le dan la vida
21 mar 2026 . Actualizado a las 05:00 h.Hay personas que son de lamentarse y personas que son de tirar para delante desafiando a la vida. Marina Cabaleiro Tosar (A Estrada, 1945) es del segundo tipo. Natural de Santo Tomé de Ancorados, Marina no tuvo una vida fácil. Trabajó en el campo, vivió la emigración en Francia como empleada de una firma de ropa deportiva y otra de accesorios de esquí, sacó adelante a sus dos hijos y cuidó con dedicación a sus padres y a su marido hasta que le tocó despedirse de ellos. Hoy tiene 81 años que no aparenta y es una mujer dinámica que sabe disfrutar la vida y que no está dispuesta a dejar que la artrosis le pare los pies.
Los problemas articulares de Marina empezaron hace ya décadas. El dolor la acompaña más de lo que le gustaría, pero por suerte ella ha descubierto el secreto para mantenerlo a raya lo máximo posible. «O ximnasio é a miña salvación. Se non é polo ximnasio, eu hoxe non andaría a pé», asegura. «Se non chego a vir, non me levantaría da cama ou estaría no cemiterio», insiste recién terminadas sus dos horas de entrenamiento.
María no había sido deportista en su vida. Como muchas mujeres de su generación, no había hecho más ejercicio que trabajar en el campo. «Non che é o mesmo. Moita xente diche que para que van vir ao ximnasio se xa sachan na horta... Non é o mesmo para nada. O traballo na horta escarállate e aquí ensínanche a facer as cousas ben», explica convencida. «Eu desde que veño modifiquei moitos hábitos, moitas formas de facer as cousas da casa. Andaba cos pés case arrastro, pero aquí fanchos levantar», dice agradecida.
El primer acercamiento al ejercicio que tuvo Marina fue gracias a un programa municipal. «Eran uns cursos para maiores que organizara o Concello, que creo que se chamaban A Estrada Saudable. Eran gratuítos e eu, que daquela tiña 56 anos, apunteime cunha amiga para probar. Cando acabou aquel programa, eu xa tiña claro que quería seguir e matriculeime no ximnasio», comenta. «Notaba que se me atrofiaban as articulacións. Cada día movíame menos e, desde que empecei a facer exercicio, empecei a notar unha melloría», cuenta.
«No curso do Concello viña tres días á semana, pero despois empecei a vir cinco días, porque me sentaba moi ben», explica. «Botei case 14 anos vindo así de luns a venres unha hora ao día. Agora cambiei e veño tres días á semana pero dúas horas ao día. De nove a dez fago pesas e exercicios de forza na sala de máquinas e de dez a once veño a unha clase que se chama Idade de Ouro na que traballamos tonificación, forza e exercicio aeróbico», comenta. «Se non veño, bótoo moito en falta, pero só falto se vou ao balneario ou ás vacacións do Imserso», dice. «O exercicio tiña que ser obrigatorio, sobre todo para os maiores. Como ir ao colexio para os nenos», propone.
«Hai xente que me di: ‘Tes bo gusto levantarte ás sete da mañá para ir ao ximnasio'. Pero eu veño encantada», explica. «Se lle fixera caso á dor , algún día non viría porque eu na cama non teño dor. Pero se te metes na cama, alí quedas», augura.
La propietaria del Absolute Centro Wellness, Sofía Mosteiro, le da la razón: «Moita xente con artrose e outras enfermidades dese tipo está confundida. Non se moven porque teñen dor, pero canto menos fas, pero te pos. O aparato locomotor é para movelo. Non somos coquetas». «Marina é un exemplo de constancia. Leva vindo 25 anos e non falla. Non é unha clienta, xa é unha irmá. Se puidera iría con ela de vacacións», dice riendo.