Desta volta, os meus pasos leváronme de novo cara ao Cono Sur, esa xeografía estremeira que debuxan Uruguai, Chile e Arxentina. Lugares marabillosos que xa visitara anteriormente, pero aos que sempre me comprace regresar polo profundo sentimento de proximidade e familiaridade que neles percibo. Non é só a paisaxe; é un sutil fío invisible que me une sentimentalmente con estes enclaves. Montevideo foi a primeira parada. Alí, o remate do noso inverno coincide cos últimos días do seu verán austral que aínda brindaba un ambiente cálido, e confeso que me descolocaba por momentos. Resultaba curioso ver como o fin do seu estío coincidía co tempo do noso entroido, baixo un prisma totalmente diferente: o seu é un carnaval de longos desfiles e co eco africano do candombe. Son concepcións e xeitos de celebralo moi diferentes, pero resulta fascinante mergullarse nese universo tan distante e tan cheo de vida. A seguinte etapa foi Santiago de Chile, e a miña chegada coincidiu cun momento de grande efervescencia social e política. A cidade estaba ateigada de xente que nun momento histórico despedían ao xa expresidente Gabriel Boric. Ao día seguinte, 8 de marzo, as rúas tinguíronse de malva coa forza reivindicativa do Día da Muller. Foi unha mestura de emoción e celebración nunha capital que sempre se amosa luminosa, escintilante e vibrante ante os ollos do viaxeiro. De Santiago voei atravesando os impoñentes Andes á sempre querida Bos Aires, unha cidade que para nós, os galegos, ten un significado que transcende. Volvín emocionarme ao percorrer as súas rúas e avenidas, lembrando vellas historias da emigración e sentindo a presenza viva de milleiros de compatriotas que deixaron a súa pegada eterna neste chan. Bos Aires non se visita, séntese; é o eco de Galicia no Río de la Plata. Xa no interior da Arxentina, as visitas foron a Rosario e Córdoba confirmando a miña teoría: un séntese universal da man dos nosos paisanos. Moitos deles, xa nados alí, seguen a transmitir a forza e a emoción da terra nai con cada palabra. Galicia é universal, e neste hemisferio sur cobra un pulso que a converte en protagonista de emocións absolutamente indescritibles. É a proba de que a nosa terra non remata no mar, senón que se expande alí onde haxa un corazón que a lembre.