Oentroido en Galicia é a manifestación cultural máis visceral, antiga e, sen dúbida, auténtica da nosa terra. Mentres que o carnaval noutras latitudes adoita ser un desfile de estética superficial e purpurina, o noso entroido é unha explosión de identidade, resistencia e retranca. Trátase dun ritual de paso que marca a transición cara á primavera; un tempo liminar onde o mundo se volve do revés, as xerarquías se dilúen e as normas sociais entran nunha dimensión allea ao cotián. A xeografía desta celebración é inmensa, pero o seu epicentro espiritual podemos situalo fundamentalmente na provincia de Ourense. O coñecido como Triángulo Máxico, que tantas veces puiden vivir, ten os seus vértices en Laza, onde o peliqueiro corre co seu látego e o seu cinto de chocas, espertando a terra co seu son telúrico; en Verín, onde o cigarrón impón a súa lei cun sorriso inquietante e desafiante; e en Xinzo de Limia, onde a pantalla vixía coas súas vexigas que ninguén fuxa da festa sen disfrace. Figuras míticas que non son meras comparsas; son autoridades sagradas e intocables, representantes dun pasado pagán que sobrevive heroicamente a séculos de prohibicións e censuras. Mais o entroido é tamén comunidade e gastronomía. Un tempo de excesos antes da austeridade coresmal. As mesas énchense co arrecendo do cocido: xantares interminables que reforzan os vínculos do sangue e da amizade. Unha celebración dos sentidos onde a tradición e o místico se afunden nunha soa experiencia. Este espírito, profundamente rural, vive en cada aldea a través de personaxes únicos. Na sátira dos xenerais da Ulla, na vistosidade abafadora dos boteiros de Viana do Bolo ou no rito ancestral dos felos de Maceda e Esgos. Todas co fío condutor que une estas tradicións á nosa retranca: esa ironía intelixente que nos permite rirnos do poder, do convencional e ata de nós mesmos. No entroido, a máscara non oculta, senón que libera a verdadeira esencia de cada un de nós baixo o amparo do anonimato. En definitiva, é a nosa forma de desafiar á morte e a escuridade do inverno; un berro de liberdade que conecta as xeracións cos seus antepasados, mantendo viva a chama que cada ano volve arder con máis forza no corazón de Galicia e, soberbiamente, no dos ourensáns.