Un matrimonio singular

Raúl Dans IN MEMORIAM

CULTURA

Daniel Domínguez, nun dos seus paseos pola costa de Teira, na parroquia de Corrubedo, en Ribeira, fotografando a mar embravecida
Daniel Domínguez, nun dos seus paseos pola costa de Teira, na parroquia de Corrubedo, en Ribeira, fotografando a mar embravecida ángeles garcía

O dramaturgo e guionista Raúl Dans lembra os tempos e traballos compartidos con Daniel Domínguez escribindo series para Voz Audiovisual. Domínguez faleceu o 29 de novembro

14 dic 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Durante tres anos fun o esposo de Daniel Domínguez. Coñecémonos no 2003, cando Pepe Coira me chamou para escribir guións con el en Voz Audiovisual. Aquilo non foi un frechazo, pero unha vez aplacados os nosos respectivos egos artísticos, as susceptibilidades e os receos mutuos, empezamos a querernos.

Naqueles anos felices nos que fomos «case un matrimonio, ou sen case» -deixou dito Daniel no seu blog de cine laescueladelosdomingos.com-, escribimos a catro mans máis de douscentos episodios de ficción para a TVG e creamos A miña sogra e mais eu, aquel marabilloso noso fillo co que, como predica Beckett, fracasamos a conciencia.

Era bo compañeiro, traballador (el, un preguiceiro nato) e divertido. Rifabamos adoito por cal dos dous era máis antisocial e por cal era mellor na difícil arte de dicir non, arte na que, ao meu lado, Daniel era un aprendiz, se ben podía resistirse a case calquera cousa agás a uns ovos fritos con patacas. E a dar unhas clases de guión. Conta no seu blog que a vida o levou a ter ocasionalmente «una cierta disposición a decir que sí». E por esa debilidade súa se eu llo pedía, recitaba con cómica entoación de actor amador aquilo de «se por probe me desprecias / eu non me asaño por eso» de Castelao.