Castelao, da tradición ao «big data»

«Alba de Gloria» válese das novas tecnoloxías e da documentación do Consello da Cultura para achegar doutro xeito un discurso cimeiro

Castelao, da tradición ao «big data» «Alba de Gloria» válese das novas tecnoloxías e da documentación do Consello da Cultura para achegar doutro xeito un discurso cimeiro

santiago / la voz

No país dos cen mil marcos, ás veces os lindeiros quedan esluídos. Na igrexa de San Domingos as fronteiras están abertas dende onte. O pasado mestúrase co futuro. Os mortos érguense a carón dos vivos. A Galicia continental e a diáspora camiñan da man. Tradición e historia. Literatura e big data. Pedra e píxeles. «Non é unha exposición calquera». Rosario Álvarez, presidenta do Consello da Cultura, avisaba. Alba de Gloria. Unha experiencia é en realidade unha emoción. Un paseo polos sentimentos dun pobo. Pola construción dunha identidade. Unha celebración. É a exposición que a Castelao lle gustaría ver sobre o discurso que pronunciou o 25 de xullo de 1948, unha obra «cimeira» e tamén profundamente simbólica. Moito máis que un discurso. O que describe unha procesión de inmortais da historia de Galicia de máis de 60 figuras. A que acredita que os grandes nomes son importantes, pero máis importantes son os que non teñen nome. E que pese a todo, pese á derrota, Galicia resistiu. E resiste. Esa é a mensaxe de esperanza e de futuro que Castelao lanzou aquel día no que o seu discurso foi interrompido varias veces pola emoción dos presentes.

«A forma de abordar esta exposición ten moito que ver coa idea que tiña Castelao de utilizar formatos novos e incluso tecnoloxías novas para chegar a públicos novos», di Manuel Gago, comisario da mostra. Alba de Gloria. Unha experiencia é materializar o convencemento de que «a cultura galega ten que facer un esforzo para chegar a idades diferentes, a audiencias diferentes, a lugares diferentes».

En San Domingos a viaxe por Alba de Gloria é sensorial. É premer os paneis para descubrir, mediante o big data, en que momento as persoas deixan de selo para se converter en mitos. É tamén escoitar. Escoitar a voz de Castelao na fonopostal que enviou para a estrea de Os vellos non deben de namorarse en Montevideo. A súa propia mensaxe de voz de WhatsApp antes das redes sociais. Os discursos de Otero Pedrayo, Maruxa Boga ou Francisco Fernández del Riego. A propia alocución dramatizada de Castelao. É mirar. É ver as gravacións que existen de Castelao en América. O seu poder de convocatoria. É estar testa con testa con Antolín Faraldo, con Martín Codax. Con Emilia Pardo Bazán, con Xelmírez e cos tres Fonsecas.

É, máis que nada, estar. Virtualmente, pero estar. Estar no Teatro Argentino. Falar con Castelao. Estar na revolta dun camiño, detrás dun piñeiral, por onde se esvaece a Compaña de nomes inmortais. É case notar a calor na cara da labarada que sae da sepultura de Alexandre Bóveda. É permanecer. Ter a oportunidade de diluírse na moitedume de luciñas coas que Castelao representou o pobo creador e mantedor da identidade. É perseverar. Votar para ir engadindo nomes a esa procesión pronunciada por Castelao.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
14 votos
Tags
Comentarios

Castelao, da tradición ao «big data»