As devocións do poeta Luís Pousa


Debemos á editorial Reino de Cordelia (Madrid), na súa pulcra colección Los versos de Cordelia, edicións e reedicións de poemarios que confortan aos lectores máis esixentes: Lamia (de John Keats), Rimas (de Bécquer), Poeta en Nueva York (de Lorca), Los retratos (de Luis Alberto de Cuenca)… Esta magnífica e coidada colección de poesía acaba de acoller o libro de Luís Pousa Poemas para Flash Gordon, que non é un libro para rapaces ou adolescentes, por moito que o autor, nun dos mellores textos, proclame que desexaría escribir «… cómics, muchos cómics, / resucitar tal vez a Spirou y Fantasio / y, por supuesto, a Flash Gordon y Dale Arden». Aínda que o noso poeta é un home novo (46 anos), esta é unha das trinta e sete cousas «que debería hacer, en cualquier caso, antes de morir», que así se titula esta especie de poema testamentario inspirado, á súa maneira, noutro do seu admirado Georges Perec.

Unha vez máis a poesía é un escudo ou un aturuxo contra as limitacións da vida, e é neste poema onde Luís Pousa, da estirpe dos mellores viaxeiros, declara que lle cobizaría peregrinar a París para tomar café con Georges Perec ou aloxarse, en Madrid, na habitación 383 do hotel Palace, na que «Julio Camba posaba cada noche / el periodismo entero sobre la almohada» (Ninguén, que eu saiba, fixo unha gabanza maior do periodismo de Julio Camba: tiña que facelo un periodista que é escritor). Hai outro poema, o último, que tamén é testamentario: El blues del bosón de Higgs. Neses versos o autor advirte que «Cuando llegue el día» e lle dean terra «con mis zapatos favoritos» (frívolo e maxistral verso), deberían recitarlle versos de Borges e de Bukowski, e, dese xeito, soñar con Cervantes, Kafka, Joyce e «con los números transfinitos / de George Cantor» (porque o noso periodista, o noso poeta, tamén é matemático).

Neste poemario, Luís Pousa é un poeta moi maduro que, partindo de experiencias da nenez e da adolescencia, fainos viaxar polo universo do cómic, dos filmes do Oeste, dos actores de onte e tamén dos poetas que o marcaron: de Rimbaud a Lorca, de Charles Bukowski a Rosalía de Castro e Luís Pimentel, «el poeta que fue capaz de ver / la sombra del aire en la hierba, / otro enorme astronauta de las cosas minúsculas».

Luís Pousa, que vén do universo das Matemáticas e que está -ignoro con qué grao de paixón- no xornalismo, leva, na cerna do seu espírito, a poesía, «esta vieja bruja de Macbeth» que sobreviviu miles de anos e resistíu á brutalidade, aos tiranos e, mesmo, á barbarie da telebasura. Pousa, neste breve e rico poemario, é, como tantos poetas poetas, fillo das súas devocións literarias, pero non desoe o latexo da vida real, e así nolo indica cando define, maxistralmente, a poética rosaliana: «Desde Rosalía […] / Seguimos desde entonces escribiendo / con la propia sangre, / tumbando el yo sobre la página, / hasta dejarnos las entrañas, / verso a verso, / en libros invisibles». A crítica rosaliana agradeceralle a Luís Pousa este revelador verso («tumbando el yo sobre la página»), e moitos lectores de poesía, tantos e tantos versos de Poemas para Flash Gordon.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
11 votos
Comentarios

As devocións do poeta Luís Pousa