«Ser distinto dá medo»

A autora aborda a transexualidade nunha novela dende o ámbito do cotián e cunha linguaxe clara e directa

.
H.J.P.
Redacción / La Voz

Eva Mejuto (Sanxenxo, 1975) vén de publicar a súa primeira novela xuvenil con Xerais, 22 segundos. Un libro no que un mozo transexual chamado Álex comeza unha viaxe cara si mesmo despois de subir un vídeo á súa canle de YouTube, na que compartirá anacos da súa vida e das súas experiencias.

-Parece que escribir sobre transexualidade segue a ser un tabú. ¿Como se entende «22 segundos» dentro da literatura galega?

-Na literatura infantil e xuvenil galega é a primeira vez que se toca este tema, e na adulta penso que de maneira tan directa non se ten tocado. Nesta historia a transexualidade é o tema central e está claro que segue sendo tabú porque, a estas alturas, non hai ningún libro que toque esa temática cando é unha realidade máis que evidente.

-¿Que a levou a escribir sobre ela?

-Parte todo dunha reportaxe que vin de TVE, El sexo sentido, que falaba da transexualidade na infancia. Todo o que tiña visto estaba vinculado a unha vida nocturna, de prostitución; moi pouco ligado á cotidianeidade. Ver unha criança cunha identidade de xénero marcada que non se correspondía co sexo que se lle asignara fíxome pensar en que faltaba esa visión humana e cotiá dunha realidade que se nos estaba amosando moi dende a escuridade, e non coa normalidade que se debería tratar unha situación que existe en nenos de tres anos. Faltaba esa normalización no trato. A partir de aí dubidei se contar esta historia para adultos ou para mozos. Investiguei e contactei con asociacións como Arelas ou Fundación Daniela. Os datos que topei foron abrumadores. O 70% da xente trans sufriu bullying nalgún momento da súa vida e a porcentaxe de suicidio nos mozos trans era altísimo. Decidín que podería ser máis útil contar a historia para un público xuvenil, aínda que penso que o libro tamén dá para unha lectura máis adulta.

-Álex fala dunha forma moi directa e preséntase cun vídeo que sube a Internet. ¿Son formas de achegar o libro aos máis novos?

-Este é un libro moi breve, que utiliza unha linguaxe moi sinxela, evidente e próxima. A idea era que fose accesible e fácil de ler para chegar a un público amplo, que estivera contado dende a normalidade do cotiá, por iso esa linguaxe informal e moi de andar por casa. Sobre o vídeo co que se presenta, cando empecei a investigar un pouco, encontrei en YouTube unha comunidade que lle servía á xente trans para refuxiarse e comunicarse. Compartían vida e experiencia con outros que están pasando o mesmo e que non teñen referentes. Para min foi conmovedor ver que compartían a peito aberto a súa vida dunha maneira moi xenerosa para axudar a persoas que están na mesma situación.

-O protagonista fala dun tránsito, dunha viaxe cara si mesmo que demostra as dificultades coas que se encontra por ser transexual.

-Esta situación, que pola sociedade que temos se vive como un conflito, ten varios círculos. Un é a complexidade que ten para unha persoa trans asumirse a si mesma. Ser quen de recoñecerse e de recoñecer a túa condición é complexo polas estruturas sociais e familiares, que son moi ríxidas. A familia, o entorno máis próximo, sería o segundo shock. O terceiro sería a sociedade en xeral. O libro parte da asunción desta condición neses tres ámbitos: coa mesma persoa, co entorno familiar e coa sociedade. Vai do máis íntimo ao máis público.

-Chama a atención a relación de Álex co seu avó. A diferenza da nai, o avó entende e acepta ao seu neto tal como é.

-Para a xente maior, cando chega unha certa idade, as cuestión sociais importan menos. O avó rompe estereotipos: é un vello mariñeiro que vive nunha vila pequena. A priori, podería parecer que ten prexuízos co seu neto pero non os ten. Esa é un pouco a idea, romper cos tópicos. Nestas situacións, quen menos o esperas acaba sendo o maior apoio. É un home que pasa bastante do que din os demais, moito máis que a nai, que está máis condicionada polo que-dirán. Por amor ao seu fillo, a nai dille que non se saia da norma, porque vai sufrir. Non o fai por maldade, senón por evitar sufrimentos. Tamén hai algo de medo por asumir o distinto. Ser distinto dá medo porque nos obriga a enfrontarnos a moitas cousas. Algo que se apunta varias veces no libro é que o que non se di non existe. Parece que se non falas, o problema non existe. O avó chega a esa conclusión. Falar as cousas é a maneira de asumilas.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

«Ser distinto dá medo»