Ledicia Costas reivindica en «A señorita Bubble» o papel da muller na ciencia

O libro aborda con humor os desafíos ás convencións e a necesidade de aceptar as diferenzas con maior tolerancia


redacción / la voz

Unha inventora que tanto embotella bágoas como fai medrar bastóns de caramelo que saben a ceo. É a protagonista do novo libro de Ledicia Costas (Vigo, 1979), A señorita Bubble (Xerais), unha muller que representa as dúas caras da excentricidade: ao mesmo tempo que engaiola coa súa personalidade e artefactos as irmás mozas Noa e Sofi, tamén é vista pola veciñanza con receo e mesmo xenreira. ¿Por que? «Porque é unha muller solteira, viste distinto, ten modais británicos e é un tanto estrafalaria», enumera a autora. A señorita Bubble encarna, xa que logo, a saudable necesidade de desafiar as convencións e os estereotipos e o máis necesario hábito de cultivar o respecto con quen é diferente.

A protagonista préstase a máis lecturas alén das estritamente narrativas. Co seu personaxe Ledicia Costas quixo «darlle unha volta a ese concepto, ese estereotipo do inventor home». A señorita Bubble reivindica o papel das mulleres na ciencia, tantas veces silenciado historicamente, e aínda hoxe descoñecido ou escamoteado recoñecementos.

Esa calidade extravagante da inventora -traducida a imaxes no libro por Andrés Meixide- achégaa a personaxes en coordenadas semellantes. O nome de Willy Wonka é o dos primeiros que acode ao maxín, pero Costas tamén cita a Eduardo Manstesoiras (outro personaxe da novela chámase Vincent en homenaxe ao creador do protagonista da película de Tim Burton): ambos, como a señorita Bubble, reclúense e prefiren vivir tranquilos, afastados dunha sociedade que os trata cunha mestura de desprezo e medo. No caso da peculiar científica, isto faise evidente en como a alcuman: de meiga a caníbal e comenenos.

O espírito de Roald Dahl tamén volve agromar en A señorita Bubble. Os adultos, por exemplo, non saen moi ben parados, e con razón, especialmente a directora e a bibliotecaria do colexio de Noa e Sofi, quen, malia os seus postos, aborrecen claramente a poboación infantil. As cativas, pola contra, son intelixentes, espelidas e dotadas dunha empatía da que carecen os maiores. Costas confirma que Dahl é unha das súas lecturas de toda a vida -«Matilda é un dos meus libros favoritos»- e que esas primeiras impresións, que se remontan á infancia e a adolescencia, tamén a marcaron como autora. Así, o humor preséntase como a mellor arma literaria para espir esas contradicións e miserias da vida cotiá e que parecen banais ata que se saen do rego e se volven con toda a súa virulencia contra persoas como Bubble. Precisamente Costas prefire a retranca ao sermón -«Eu non son ninguén para dar leccións»- e cre que unha historia divertida é un vehículo eficaz para reflectir valores, neste caso, a tolerancia coa diversidade.

O Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil no 2015 permitiu a Costas deixar a avogacía e dedicarse por completo á escrita. «Se te vas dedicar á literatura profesionalmente tes que traballar sen parar e entregarlle todo o teu tempo», valora. O galardón gañoulle tempo, tranquilidade e seguridade, ademais de proxección, por exemplo, a través da tradución. O vindeiro ano aparecerán libros seus en coreano e mais en italiano. ¿Mellor entón as letras que as leis? «Infinitamente mellor. Non me arrepinto en absoluto».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

Ledicia Costas reivindica en «A señorita Bubble» o papel da muller na ciencia