O escritor que se despide


Editei a súa primeira novela, Turbo, a pouco de chegar eu á dirección de Xerais. Case que nos estreamos xuntos. Lembro o noso primeiro encontro, no interior dun automóbil. Acababa el de gañar o premio Blanco Amor (1988). E lembro como fomos construíndo a portada, cunha fotografía de Vilar Cardona: un espello roto, unha barra de labios e as chaves dun BMW. Quería escribir dende a contemporaneidade, dende a paixón de cada día, a que nos asalta decote dende as páxinas dos xornais, pero tamén dende o interior da vida, da condición humana, construída con historias próximas, sentidas ao seu arredor, como Sabor a ti (1991), música de bolero, relato desacougante que nacía nos claustros dos institutos, onde exercía a súa profesión de educador; ou aquela outra experiencia diferente, dacabalo do novo xornalismo, Álvaro Pino (1989), para a colección Crónica de Xerais. Coma os vellos reporteiros: detrás de cada vida hai unha historia, nese caso o esforzo do corredor de fondo que se busca a si mesmo e, nalgún momento, roza a gloria cos dedos. O último libro seu que chegou a min foi Nunca te vin chorar (Galaxia, 2011): amores e fracasos, entre Colombia, barracóns de emigrantes en Europa e Galicia. Historia de dúas mulleres. Historias… Ao final, os seus artigos eran a crónica dunha viaxe derradeira, unha longa e rebelde despedida.

Por Víctor F. Freixanes Presidente da Real Academia Galega (RAG)

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
11 votos
Tags

O escritor que se despide