A doce luz das pequenas cousas


Casares sempre será o autor dos relatos de Vento ferido (1967) e Os escuros soños de Clío (1979), da novela Xoguetes para un tempo prohibido (1975). É o home que baixou a literatura galega do pedestal da solemnidade, que introduciu a narrativa oral no terreo da escrita culta, recurso que dende entón non precisou de lexitimidades alleas. Que ninguén esqueza o enorme valor que a súa ollada periodística tivo nestas achegas. A súa mirada cristalina e chea de fino humorismo resultou clave nun camiño que foi trazando e que extraía esa doce luz das pequenas cousas que outros, cun intelecto superior e unha prosa máis requintada, non souberon ver. Casares, coa pluma mollada en repousadas tintas, traía ás súas columnas un enfoque literario sobre a realidade cotiá que devolvía o protagonismo aos seres do común, a esas xentes que xa enchían as conversas de lareira ou de terraza. Como gran renovador da narrativa, fixo unha transición tranquila, dende a tradición á modernidade, sen ruídos innecesarios, sen colgarse medallas, sen perder o sorriso. Como no xornal, paseniño, Carlos, amigable, memorioso, de artigo en artigo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

A doce luz das pequenas cousas