Más de cuarenta años lleva Jesús Amado bajando la bandera del taxímetro. Estos sucesos le han recordado lo que han cambiado las cosas desde entonces. «Eu ata hai nove anos traballei de noite -explica-. Non tiña medo nin a bicho nin a home, eu crieime aí. Agora, sen embargo, eu non traballo no taxi mais aló das doce da noite por medo. Os fins de semana apuro ata as doce da noite e non empezo ata tarde, porque o domingo sempre encontras ás 10 ou 12 da mañá algún camándula, que son os máis perigosos».
De todos modos, sus compañeros no consideran que el peligro habite solo en la noche. «Aínda que a noite é mais propicia, tanto dá: cando te queren dar o pau tanto dá se é de día ou de noite», señala Ramos, que pone como ejemplo uno de los lugares más conflictivos para el sector: Penamoa.
«Non é só Penamoa», replica Jesús Santos. «Aquí colles a un tipo e che di que o leves a Sada, e cando vas chegando di: 'Colle ese camiño', e non sabes se vai pasar algo. O noso é moi complicado porque na estrada estás ti só coas persoas que van dentro e non sabes o que pode pasar». De hecho, confiesa que el pasado sábado desconfió de uno de sus clientes: «Díxome que fora a Labañou, pero logo cambiou, era todo moi raro».
Resignación
La postura de los taxistas respecto al problema está impregnada de pesimismo. «Non creo que haxa moito que facer, porque isto é un mal do país, unha lacra que se está creando», piensa Amado. «¿Facer una folga? ¿Que solucionamos con iso? O único que lograríamos e perder cartos», añade Ramos. «Non se pode estar con medo», señala Santos, que deja en el aire una cuestión: «Cando empezan a falar de crise, os primeiros casos de roubos danse no taxi. Sempre levas efectivo encima».