Nestes escuros días, lembras a luz do ceo pechado da infancia caendo sobre o desaparecido Campo da Misión
22 feb 2026 . Actualizado a las 05:00 h.Nestes escuros días, lembras a luz do ceo pechado da infancia caendo sobre o desaparecido Campo da Misión, onde xogabamos á estornela no recreo escolar. Tamén recordas como monllos de raios solares se coaban polas ventás das aulas do andar baixo do colexio. Deteste. E de súpeto, esa luz ilumina as caras dos mestres: o bondadoso don José, unha especie de santo que coidaba con delicadeza as plantas nunhas macetas colocadas nas repisas das fiestras; a mirada ferida do represaliado don Eduardo, e a de don Alfredo Jeremías coa súa temible vara de vimbio. Aínda que un pouco alonxado de nós, estaba don Darío, que coidaba dos máis pequechos. Canto tempo pasou! Daquela non tiñamos cadernos nin bolígrafos. Só unha pizarra e un pizarrillo. Cadernos, plumas e tinta viñeron nos 60, máis ou menos cando entrou nas nosas casas a auga da traída. As facianas dos mestres viven entre as sombras da nosa memoria.
Di Lupe Gómez (Fisteus, 1972) que foi unha rapaza de Corna, lugar do concello de Curtis, quen inventou un sistema para non mollarse cando chovía e ía camiño da escola. Non o sabemos con certeza. Pero dicímoslle á poeta que xa nos anos 50, nas arroiadas da nosa infancia, algo similar aos deste pasado xaneiro e os que levamos de febreiro, nós xa viñamos desde O Souto, atravesando polo monte, deica Boiro cun saco de mineral que tiña «un pequeno caparucho» para tapar a cabeza e que nos cubría até case os pés. Cando chegabamos ao Campo da Misión vestidos deste xeito, os demais ríanse de nós. Non nos importaba, pois entrabamos enxoitos na escola e eles non.
Unha voz. Un soño. No silencio escóitase como sopra o vento da noite. Era no mes de xuño, pouco antes do solsticio de verán: catro cativos e un can partían do descampado de Novelle para trepar pola ladeira que levaba até o alto das Forcadas. Apertaba a calor. No medio da costa deron volta. No picouto pequeno toparon unha vella enloitada cunha eixada apañando tomiño. Rememoramos o seu aroma, penetrante, embriagador. Tamén recordamos a figura dun carro apicoado de batume: parado e coas vacas ocupadas en espantar moscas e tabáns. Coa escuma esvarándolles polos fociños, os animais bruaban quedamente. Pensaban no sufrimento da baixada pola costa de terra e canguxos até os Catro Camiños. No resío da madrugada ferveron de novo os soños: tombado debaixo dun pradairo, sobre o fresco colchón da herba contemplabas a serenidade do gando pacendo en campos de amorodos.
Nun relampo da memoria, aló no fondo onde se perden os invernos, viñeron visitarnos acedas horas e ceos inquietantes. Polos corredores da túa xuventude pululaban sombras antergas, e fume que desprendía leitos onde algúns se tiñan amado. E namentres: esculcabas antigas fotos en branco e negro con rostros enrugados que axexaban de lonxe. Tocas os pasamáns e sentes que vas rozando a pel das pantasmas que te aterrorizaban nas noites invernais. Algunhas delas acaríñanche as mans. E entón, tremes. Nun intermedio, oes a conversa de túa tía-voa con tres xitanos que se dirixen a ela dende a porta aberta da cociña vella. Dinlle:
«Zeñora!, ¿qué ez ezo que eztá cocinando y que güele tan bien y tan bien que noz hace roncar las tripas?». O arrecendo que saía de dentro era da comida que preparaba nunha caldereta para acomerar os animais: verduras, patacas, farelo e uns cachiños de touciño. Diante da insistencia dos homes, a vella invitounos a pasar. Sentounos ao redor da lacena, púxolles tres cuncas de barro e tres culleres, baixou a pota da gramalleira e serviulles o caldo daquel remexido.
Coñecedores dos segredos da fame, chapárono nun plisplás. Cando se ergueron, déronlle as grazas e antes de marcharen preguntaron: «¿Cómo ze llama ezte potaje que nos zirvió, zeñora, que eztaba tan rico?». A vella contestou: «Si. É tan rico que ata o toman os señores! E chámase papalanverzas!».«¿Cómo, zeñora?». E ela repiteu: «Papalanverzas!».