Co remate dun novo curso no Instituto Francisco Aguiar, un curso de resultados especialmente satisfactorios para este centro e exitosos para o seu alumnado, véñenme á memoria aquelas amables palabras que hai xa uns cantos anos no s dedicara o actual presidente da Real Academia Galega, Xesús Alonso Montero, cando escribiu que «algúns colegas teñen a sorte de traballaren en Centros onde a tradición e o ámbito interno son un estímulo, unha incitación para todos aqueles que, cada un ao seu xeito, queren, con paixón, ensinar a aprender. Non me trabuco se entre eses Centros menciono o Instituto de Bacharelato Francisco Aguiar, denominación que compromete non pouco, pois don Francisco Aguiar tivo, no século XVII, a paixón polas institucións docentes».
Cando, con esa mesma paixón e toda a ilusión propia da xuventude, nun lonxano mes de setembro de 1983 chegaba eu a Betanzos para, recén gañadas as oposicións, incorporarme á plantilla de profesores do Francisco Aguiar, non era consciente aínda do moito que este Instituto significaba para Betanzos e para todos cantos nel estudaron desde que fora inaugurado a comezos dos anos 50, nunha época na que os poucos Institutos existentes en Galicia facían que o acceso ao bacharelato estivese unicamente ao alcance dun sector minoritario da poboación.
Tardei pouco en comprobar que o Francisco Aguiar non era un centro educativo máis, senón que representaba tamén un dos sinais de identidade de Betanzos e un punto de referencia fundamental e entrañable para os betanceiros. Un Instituto que quixo e soubo manter desde os seus comezos a vocación e a inquietude de singularizarse e de prestar un servizo educativo nas mellores condicións de calidade aos alumnos, ás súas familias e á comunidade na que está integrado. Os excelentes resultados que sistematicamente o Francisco Aguiar acada nas Probas de Acceso á Universidade, a frecuente obtención de premios por parte dos seus alumnos, a extensa e variada oferta de actividades de todo tipo que se programa cada curso ou os habituais intercambios e viaxes culturais a distintos países que anualmente se organizan non son máis que unha pequena mostra da vitalidade e dinamismo que continúa caracterizando a este centro, ao seu alumnado e ao seu profesorado.
Un Instituto que tamén se enche lexitimamente de satisfacción ao comprobar como tantos alumnos saídos das súas aulas teñen ocupado e ocupan na actualidade postos relevantes nos distintos ámbitos da sociedade. Ilustres profesores de Universidades españolas e estranxeiras, directivos de importantes empresas, destacados representantes políticos, coñecidos artistas, acreditados músicos, célebres deseñadores ou exitosos deportistas formáronse nas aulas do Francisco Aguiar e conservan agarimosas lembranzas do Instituto e dos que foron os seus profesores.
Sen dúbida, eu son un deses profesores con sorte aos que se refería Alonso Montero. E hoxe, despois de máis de tres décadas exercendo a docencia no Instituto Francisco Aguiar, sen que nin o paso do tempo nin as turbulencias que de cando en vez sacoden o mundo da educación fosen quen de facerme perder un ápice daquela ilusión xuvenil, sigo sentíndome afortunado e orgulloso do meu Instituto, orgulloso da dedicación e o compromiso dos meus compañeiros, orgulloso da actitude esforzada e participativa do alumnado e orgulloso, en fin, de que o Francisco Aguiar non deixe de manter ese carácter de referente cultural e educativo que sempre o distinguiu.