Hai anos escribín de Lalín, ou de Boiro. Doíame que vilas tan magníficas, sosegadas, aparecesen nos noticiarios por sucesos desventurados. Tamén escribín de Vigo, cando a crónica negra apretaba o van lábil do seu corpo de ría, mar, Berbés e Samil e Chapela, onde o meu amigo Benigno Campos ten un idilio coas ondas para multiplicar -con versos culinarios- os peixes e as ambrosías do noso gran país. Hai poucas semanas foi Monte Alto quen ocupou espazo no bar da miña literatura en La Voz. Hoxe falo de Verín. Será que non podo soportar as malas noticias. Será que hai anos que reclamo un xornal no que estea prohibido escribir tristezas. A miña tribu foi prefacio de diarios e informativos esta semana. Teño a sensación de que só somos noticia cando suceden calamidades. Por iso quero dar un golpe na mesa desta contraportada. Dicir que nos mesmos días en que Verín era centro das miradas da crónica de sucesos, un tinto de aquí foi premiado como o mellor de Galicia: Ladairo. E dicir tamén que todos os viños da miña terra merecen altar maior no gusto e no regusto dos padais máis exquisitos, brancos, tintos, flamantes, vivos. Dicir que neses días de drama tamén a biblioteca de Verín era recoñecida cun premio nacional polo seu labor no fomento da lectura, galardón principal que ratifica un labor sobresaliente. Dicir que aquí naceu a primeira imprenta de Galicia. Que o Támega non é un río, senón mil. Que as augas son ouro. Que o castelo de Monterrei é luz. Que no entroido regalamos risa. Que quen coñece Verín, alma por alma, non pode olvidalo. Bondade, xenerosidade, altura. Viva Verín. Esta semana, principalmente.