Un canto ás paisaxes e aos sons da comarca


O venres asistimos á estrea de Sicixia, de Ignacio Vilar, director que tan bo sabor de boca deixara con Pradolongo ou A esmorga. Agora o cineasta do nacente galego, do Valdeorras, sentiu a chamada do poñente, da nosa Costa da Morte, escenario de tantos sucesos lendarios e reais nos que ás veces a realidade supera á ficción. Así debeu xurdir Sicixia. Acudín á proxección sabedor de que o filme compartía escenarios coa miña novela Costa do Solpor, malia seren a temática e o espazo temporal distintos, e así foi en boa parte. E ben que me alegrei, pois aquí tamén a mítica furna da Buserana do monte Cachelmo ten un protagonismo especial, así como o empeño por entrar nas súas profundidades. Compraceume ver tamén como escenario sobranceiro a alta duna do Penal do Veo, na costa camariñá, o «inmenso areal sen mar» da novela. Coma no caso de dous personaxes da miña narración, a parella protagonista de Sicixia sente a tentación de descender, neste caso a rolos, pola case vertical pendente areosa cara á praia do Trece.

Algúns botaron de menos que o argumento non se desenvolvese un pouco máis. Trátase dunha historia de amor prohibido entre un veterano técnico de son, Xiao e a súa guía, Olalla, unha atractiva moza da zona, os dous con crises de parella. Unha historia que me lembrou a As pontes de Madison, outro amor prohibido entre un veterano fotógrafo, Robert (Clint Eastwood) e a súa circunstancial guía, Francesca (Meryl Streep), unha madura ama de casa. Nos dous casos as dúas parellas acaban descubrindo o amor verdadeiro. Pero é que o argumento é só un pretexto para amosar os verdadeiros protagonistas do filme: as paisaxes e os sons da Costa da Morte. Ademais das paisaxes xa citadas -titánico o esforzo de gravar con mar teso ou xa picado na boca da furna da Buserana-, aparecen tamén a Ribeira do Anllóns, a costa fisterrá e mesmo o cume do monte do Pindo, cunha épica ascensión de todo o equipo penedo a penedo. No asunto dos sons as opinións eran unánimes: un privilexio para o espectador escoitar ó mesmo tempo que Olalla cando Xiao lle colocaba os cascos nos oídos, a variada sinfonía da Costa da Morte: desde o dos viraventos do Pico de Meda ás fortes refoladas do cabo Vilán, ou ó das ondas premonitorias da marusía da boca da Buserana. Quedarán para a historia da cinema, madia leva.

Pero houbo outros sons que ben me agradaron: os da lingua, galega por suposto, coas variantes dialectais propias da fala Fisterrá norte (segundo a clasificación de Fernández Rei): ademais dos falantes reais (mariñeiros fisterráns e muxiáns en particular), nin que dicir ten que cada vez que escoitaba a perfecta dicción de Olalla e do seu tío (Artur Trillo) coa súa irrenunciable «gheada» e con ese sibilante seseo chamado apical, tan de noso, ou utilizando palabras co ditongo ?ui- («muito», «uito») e formas verbais coma «morriu» ou «andén», víñanme á cabeza a fermosa Mariña de Lobeira, o seu namorado o Chavián e mais o Crego Sabio, grazas ós cales a goleta da illa do tesouro puido rematar felizmente á súa aventura.

Non cabe dúbida de que Sicixia lle vai dar á Costa da Morte unha importante proxección interior e exterior. Iso desexamos. Parabéns e moitos éxitos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
14 votos
Comentarios

Un canto ás paisaxes e aos sons da comarca