ROBERTO TRABA VELAY CRÓNICAS DE FISTERRA
26 sep 2001 . Actualizado a las 07:00 h.Ademais desta húmida cor que teñen os días, da sosegada quietude que se respira nas tardes e o profundo silencio que se escoita nas noites, ademais tamén deste salgado arrecendor que trae o aire, do diferente son que leva o mar cos seus andares e a quentura que escoménzan a ofrecer as casas en contraste co oceánico frío que a última hora invade as rúas, a chegada do outono tráenos tamén principalmente as conversas de sempre que xurden espontáneas na taberna, na cociña e que nos levan a ningunha parte. Setembro é o mes que nos devolve á casa, a uns porque retornan ós seus fogares para as rutinas e vivir no desexo dunhas novas vacacións e a outros porque regresamos á normalidade cotidiá sin ter viaxado a parte algunha, pero retornando dun animado verán cheo de xente que por arte dun vertexinoso xeito de vida agora empeza a desaparecer como desparecerá o bo tempo. Co outono decátome de que aquí só quedamos nós, e mesmamente por eso o outono ten unha maxia especial, porque dalgunha maneira voltamos a ser os mesmos, con todo o tempo do mundo para disfrutar das nosas cousas por moito que un día escomence a chover e nos vexamos tantas veces que ata nos cansemos. Si no verán andanos todos a valga entre o bullicioso ir e vir dos forasteiros, as incontables festas de obrigada asistencia, as comidas familiares na praia e as saídas nocturnas con veraneantes recén coñecidos, no outono metemos o piloto automático e seguimos un rumbo fixo que nos leva a redescubrirnos de novo. Vellos costumes Remata setembro e voltamos ós vellos costumes, e sobre todo a contarnos as mesmas cousas, as mesmas anécdotas que cada ano volven a facernos rir, como si nunca as escoitáramos, e outras novas que acontecen e publicamos de bar en bar para común coñecemento dos veciños. No outono volvemos a nacer como pobo porque rescatamos do tempo historias como as dos fisterráns que ían a Cee a tomar un metro de tazas de Ribeiro que eran servidas sobre mostrador, unha tras outra, en fila india con decimal exactitud, polo dono da taberna ó que non lle daba tempo de dicir: «Cierra Carola que vienen ellos», como si se tratara de un grupo de irreductibles galos da aldea de Obélix, pero tamén porque todos nos enteramos de que Juan do Juaniteiro tras estas últimas festas subíose ó xigantesco palco da praia da Ribeira e dende o bar Peixe do Mar fóronlle levando silla, mesa, periódico, botella de güisqui, tapa e paraugas de sombrilla para acabar parecendo o Curro aquel do anuncio tomando o sol no Caribe. No verán todos houbéramolo sabido, pero ata parece que ten mais gracia enterarse nestes días, porque agora non somos tantos, pero tampouco estamos tan revoltos.