José L. Prieto: «Descubrín un mundo fantástico, e moi actual, na regueifa»
CARBALLO
Gentes del Finis Terrae | O naronés, con amplísima traxectoria, dirixe a obra «Territorio Regueifa», que ao fin se estreará este venres en Carballo
04 feb 2026 . Actualizado a las 12:50 h.Xaneiro trouxo moita regueifa con motivo dos Premios Galegos e febreiro traeraa tamén. Esta semana, máis aínda. Achégase a estrea da obra de teatro Territorio Regueifa. Non puido ser no Festival Internacional Outono de Teatro (FIOT), por causas de forza maior —unha cuestión de saúde e recuperación—, pero agora si: este venres 6 de febreiro ás 21.00 horas no Pazo da Cultura de Carballo. Entradas á venda en ataquilla.com. Xa teñen falado nestas páxinas algúns dos seus actores —Lupe Blanco, Manolo Maseda e Josinho da Teixeira—, mais onte foi a quenda de coñecer a perspectiva do autor e director, José L. Prieto (Narón, 1967). Falou o dramaturgo en Radio Voz:
—Desta vai!
—Esperemos! A outra vez estabamos a só tres días...! [ri].
—Como se viven estas horas?
—Cando vas cara unha estrea, o propio corpo xa vai xerando adrenalina. Tiñámola daquela, hai cousa de catro meses, e estámola tendo agora tamén. Así que vivimos esa sensación dúas veces polo prezo dunha. Non está nada mal! Penso que temos algo divertido que amosarlle á xente.
—Como lle chegou e que lle pareceu a proposta de levar a regueifa a un texto e obra teatral?
—Recibín proposta de Ainé [coproduce xunto co Centro Dramático e o FIOT carballés], e en verdade eu descoñecía case todo deste mundo. Tíñalle á regueifa esa etiqueta que precisamente quere eliminar esta obra. Como algo de vellos, quizais. Dixen que si rapidamente, porque me encanta que me chamen para cousas que non manexo. Comecei a investigar e descubrín un mundo fantástico que nada tiña que ver con esa etiqueta. É algo moi actual. Aproveitando xusto ese meu descoñecemento, intentamos que o público que non coñeza a regueifa faga ese mesmo descubrimento que fun facendo eu. E se acaban coa miña mesma ilusión, tan apaixonado e tan fan de todo isto, pois mira, perfecto!
—Nunca en tal se vira!
—Certo, certo, e iso está moi ben. Nin a eles [os propios actores] os coñecía. Si escoitara falar de Lupe polos seus premios, e o certo é que me gañaron totalmente.
—O reto non é menor, aínda que soe algo poético: facer de algo efémero, como son as coplas e a improvisación oral, algo que dalgún xeito permanece.
—É curioso. Territorio Regueifa ten dúas partes. Hai, digamos, esa primeira parte didáctica, histórica e tamén de humor, que eu escribín e na que mesmo imaxinamos como foi a primeira regueifa que houbo. Os propios actores aportaron todo o seu coñecemento. Na segunda parte, quedan ceibos [ri] e soltan todo o que teñen que soltar. Aí están xa moi cómodos, é o espírito da regueifa!
—Hai de fondo un proceso de dignificacion e de reivindicación. Será, seguramente, a primeira vez que alguén vaia pagar unha entrada para escoitar regueifa.
—Niso se incidiu nas primeiras reunións que tivemos, e na importancia de reactualizar a regueifa. Máis alá desta obra, están traballando moito nese sentido, hai xa unha xeración de mozos e mozas regueifando por todas partes. Esa revitalización que tiñan na mente estana conseguindo claramente, e esta é unha parte máis. Revolucionan este mundiño con moita ilusión, e é de recoñecer, en verdade é unha arte divertidísima e irrepetible. Iso si que non se pode replicar con IA!
—Falamos dunha función divertida, pero con mensaxe.
—Esa é a idea. Queremos que a xente o pase ben, pero tamén que inicie ese camiño de entender de onde vén a regueifa e todo o que conleva, entender tamén como está conectada co mundo. Os improvisadores non menten, non poden, non lles dá tempo: tamén diso falamos nunha das partes. A regueifa non deixa de ser a expresión do que pensa esa persoa e, por ende, do que pensa a sociedade. O que pensa interiormente, o que sae para fóra, é moi interesante incluso filosoficamente.
—O regueifeiro ten algo de actor, pero non son actores ao uso. De feito, cústalles máis tendo guión. Como foi o traballo neste senso?
—Era a parte que máis lles asustaba. Os actores o que queren é agarrarse a algo, pero no seu caso era ao contrario, o novo para eles era ter guión. Aínda así, o que vin nos tres é unha capacidade marabillosa para disfrutar de cada cousa, querer aprender e pasalo ben. A súa ledicia...
—Estrean en Carballo, berce da regueifa. O listón está alto.
—E do teatro tamén! Xúntanse as dúas cousas. Pero, de elixir, elixir un público así, un interlocutor que saiba, que poida apreciar o que facemos e que, de non facelo de todo ben, tamén nolo digan. Iremos logo por Galicia adiante, non haberá problema para ver a obra.