Cantadeira ao desafío, actuará mañá con Simão Marques nos Premios Galegos da Regueifa, en Carballo
09 ene 2026 . Actualizado a las 23:46 h.Galicia e Portugal volverán estreitar lazos culturais nos Premios Galegos da Regueifa, que chegarán mañá, sábado, á súa quinta edición no Pazo da Cultura de Carballo (18.00 horas, apertura de portas ás 17.30). O encontro deste ano contará co talento da «cantadeira ao desafío» Liliana Oliveira (Guimarães, 1993). Improvisadora oral da rexión de Minho, interveu en Radio Voz Bergantiños, nunha conversa a galego e portugués que transcorreu así:
—Saúdos para Portugal!
—Bom dia, Galicia!
—Como comezou o ano?
—En Portugal un bocadiño mollado. Ten habido chuvia, ten habido sol, fantástico para recargar vitamina D con familia e amigos.
—Xa con ganas de Galicia?
—Xa prontos para unir lazos entre o noso Minho e a vosa Galicia. Iremos [a Carballo] eu e máis Simão Marques. Os dous somos cantadores ao desafío que representamos a desgarrrada minhota [xeito de improvisación portugués]. Será a nosa primeira vez aí.
—Pode que comece unha irmandade?
—Espero que si. Coa galega Lupe Blanco fixemos unha desgarrada histórica na televisión nacional portuguesa. Foi un momento de moita audiencia e penso que por aí estamos a abrir portas para nós brincarmos tamén nesa zona e para que regueifeiros e repentistas de Galicia poidan vir a Portugal. Serán ben recibidos.
—Desafío, desgarrada, regueifa... Son xeitos ben de improvisar parecidos.
—A idea en todos eles é sempre a mesma. Rima, poesía, poesía popular, improvisar sobre o que está a acontecer ou sobre o tema que nos é dado, segundo o que a nosa propia idea nos transfira.
—Tal vez a melodía difire?
—Si, e tamén que vós [os galegos] facedes regueifa moitas veces sen instrumento, a capela ou con pandeireta, e nós sempre o facemos acompañados de concertinas ou violas, instrumentos de corda. A Carballo levaremos concertina, acordeón diatónico.
—Como chegou á improvisación?
—No 2014 foi o meu primeiro contacto coa música popular e tradicional portuguesa, a través dun proxecto aquí en Guimarães, que acabou por rematar. A partir de aí creei o meu proxecto, a banda Liliana Oliveira Com Coraçao Minhoto, banda de música popular e tradicional que máis adiante tamén o acabou sendo de cantares ao desafío, logo de descubrir improvisando sobre o palco que tiña o don da desgarrada. No 2016 participei no programa Praça da Alegría, onde fiquei en segundo lugar cantando ao desafío, e no 2020 fun ao Got Talent Portugal. Dende aquela, a hoxe. A Carballo imos con desgarradas e con algunhas das nosas cancións para pór Galicia a danzar.
—Fala dun don.
—Si, máis alá de cantar ben, ou da afinación, para ser repentista fai falta, é importante, ter o don, o cerebro preparado para responder rapidamente e con lóxica ao que o teu colega di. Ter a resposta na punta da lingua.
—Tradición, amor pola terra e identidade. Podemos dicir que aí reside a súa forza como artista?
—Sen dúbida. Está é unha tradición moi minhota. Represento ao meu país, xa que os cantares ao desafío son moi típicos de Portugal, mais especificamente á miña cidade é á miña zona. E ás mulleres, que non hai tantas a facer isto. É importante manter o futuro.
—É unha firme defensora de elevar a cultura popular. Que sería dun país sen a súa cultura popular?
—Un país sen algo que nos represente. Cando oes unha concertina acabas por oír Portugal, é case como o fado. É identidade que dignificar e que pasar aos mozos que están a aparecer agora.
—A regueifa en Galicia atravesou intres duros, case desaparición.
—En Portugal o recoñecemento tamén é recente. Hai cinco ou seis anos atrás isto caía, a xente non gustaba tanto da improvisación como agora. Felizmente apareceu un grupo de novos cantadores e cantadoras ao desafío: trouxeron un novo tempo a esta arte.
—A vostede tamén a coñecen como «a cantadeira do chapeu».
—O chapeu virou a miña imaxe de marca. Uso boina ou chapeu no meu día a día, mais foi no Got Talent que quixen crear unha imaxe que me diferenciase. Non me foi permitido daquela por tapar o rostro, pero cando saín do concurso e comecei a facer as miñas desgarradas chegou o momento. Gústame, identifícame e diferénciame doutras colegas. Somos poucas, mais mesmo así eramos a veces confundidas [ri].
—As súas cores: azul e rosa.
—Son as cores da miña banda, unha mensaxe. O rosa é a cor do amor, a miña cor preferida de sempre, e o azul a cor da confianza.
—«Para a vida bem levar, cantarei até morrer», di nas súas redes.
—Tiña xa 21 anos cando comecei na música, máis tarde que outros compañeiros, pero creo que a tempo. Se hai dez anos non me imaxinaba vivir da música, hoxe non me imaxino vivindo sen ela.
Que e cando. Mañá, sábado, será o gran día da regueifa en Carballo. Dúas citas: ás 12.00, ha biblioteca Rego da Balsa, proxección do documental «Ao son da nova regueifa». Ás 18.00, no Pazo, quintos Premios Galegos da Regueifa, con portas abertas dende as 17.30. Participan 14 regueifeiros e regueifeiras de Galicia. Promove La Voz, co patrocinio de Nauterra, Xunta e Concello. En ambos casos, acceso libre e de balde, ata encher aforo.