Contemplo o meu derradeiro solpor. O peso é demasiado pesado.
Non hai monstros debaixo das camas. Están, moitas veces, dentro da cabeza. Son inimigos que che tocan no ombro con dedos invisibles e fríos.
Eu vivía encollido, perdido nun mundo que só existía na miña mente e, cada noite, unha sombra deitábase comigo. Non hai saúde sen saúde mental. Pero a doenza mental non se ve porque non hai ferida visible. A doenza mental é un inquilino de dedos fríos e voz suave que ocupa a túa casa e non paga renda. É un inquilino de gorxa tan negra e fonda que parece tragarte enteiro.
De día escoitaba «Leva monstros no seu cerebro? Nada que non poida remediar o Alprazolam, Prozac ou Risperdal» e tamén «Tes que poñer da túa parte». Como se non estivese a loitar xa contra mil exércitos de monstros invisibles! Como se, ao chegar a noite, a cama non se convertese nun campo de batalla e a idea de desaparecer deixase de dar… medo.
Pedir axuda non sempre é porta aberta e se non rompemos ese muro, seguiremos a encher Galicia de ausencias que nunca deberían ser. Porque a doenza mental é unha marea silenciosa que arrastra a demasiadas persoas.
E cando chega a derrota final e alguén decide baixar para sempre a cortina da vida, queda o silencio da ausencia.
O 10 de outubro é o día da saúde mental e cómpre lembrar que todos somos fráxiles e que só o coidado colectivo pode salvarnos. Falar, acompañar, coidar, non xulgar: ese, quizais, sexa o antídoto.
Atopáronme cun sorriso que mentía.
Se o peso daqueles monstros e esperpentos non tivese sido tan pesado…