Perdón


Carballo / La Voz

Coido que pedir perdón é un acto de fe. Dende que somos pequenos, ensínannos as palabras de referencia para poder chegar a ser persoas de ben: por favor, grazas e perdón. Das tres, a máis difícil é sen dúbida a terceira. Pedir perdón non é un acto banal, constitúe un berro seco que emerxe da conciencia e vén sendo un exercicio de xenerosidade ben grande.

A meirande parte das veces, pedimos perdón e as palabras non chegan aos nosos ollos, dicímolo sen apenas crelo. Outras veces, enganámonos a nós mesmos e pensamos que o perdón é algo sinxelo ata que rebentamos e descubrimos que o rancor e a ira son dous sentimentos o suficientemente poderosos para lograr destruírnos. Esta semana, solicitei perdón sincero, quizais como nunca o fixen. Chegáronme as palabras aos ollos e estes volvéronse húmidos co único fin de intentar emendar todos os erros cometidos. A persoa á que me remito, le esta columna todos os luns puntual. Ás veces, saca do moble un subliñador fluorescente e vai sinalando as partes que máis lle gustan ou aquelas nas que difire. Acotío, é o meu mellor crítico e naquelas posturas nas que me manteño ríxida e inflexible é capaz de darme outra perspectiva que me abraia e me enriquece de sobremaneira.

Quen ten un amigo, ten un tesouro, din os vellos. Non vaia ser que por caprichosa e ególatra vaia perder eu ao meu. Por todo isto, entoo o meu propio mea culpa, con tres golpes no peito e coa maior das sinceridades posibles. Espero con ansias que leas este artigo, namentres lle quitas a tapa ao teu subliñador e se che debuxa ese sorriso cohibido pensando no tola que estou. Oxalá penses que é posible emitir o agasallo do perdón e poidamos volver comentar centos de artigos coma este.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Perdón