A EPOC


As persoas que ingresan nunha UCI por covid-19 teñen a maioría unha diagnose de pneumonía bilateral. Moitos deses casos respiran dificultosamente e, ás veces, grazas a un respirador artificial.

Imaxínense vivir toda a vida con esa sensación de afogo e falta de aire en sangue, hipoxia. Que, o simple xesto de subir unhas escaleiras ou camiñar un anaco, sexa infernal. Poderiámolo imaxinar pero existe, chámase EPOC (Enfermidade Pulmonar Obstrutiva Crónica). Divídese en dúas grandes enfermidades á vez, a bronquite crónica e o enfisema pulmonar. No meu caso, teño unha persoa achegada que padece enfisema, a destrución continuada dos seus alvéolos pulmonares. Explicado en termos xerais é coma se os nosos pulmóns tivesen milleiros de globos que pasan o osíxeno e que, cunha agulla afiada, os fósemos estourando todos.

En España, a EPOC é a cuarta causa de mortalidade e, ao ser un mal dexenerativo, as terapias unicamente impiden unha progresión; o dano pulmonar é simplemente irreparable. Máis aló dos inhaladores de cortisona, apenas hai tratamento. A raíz do problema reside nun dos hábitos cotiás e máis nocivos aos que nos adoitamos enfrontar na nosa adolescencia precoz por presión social: o tabaquismo.

Por iso, renego bastante da xente que pensa que é unha práctica inocua e sen consecuencias. Unha vida de cigarros enfróntanos posiblemente a unha vellez onde cada respiración é un acto de vitoria. Un esforzo por continuar vivindo.

Fumar é unha decisión persoal e intransferible. Nada máis que teñan en conta que, segundo un estudo do ano 2018, no noso país falece unha persoa cada vinte minutos por EPOC e estou segura que moitos dos que len este artigo agora mesmo nunca escoitaran falar desta patoloxía.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

A EPOC