Damián ÁLvarez: Afortunado de ser da Costa da Morte

DAMIÁN ÁLVAREZ TAJES

CARBALLO

BASILIO BELLO

EN PRIMEIRA PERSOA | «A pesar de todos os lugares que vin, o sitio no que máis a gusto estou é aquí. Vouvos contar por que. Temos unha calidade de vida excepcional», escribe o modelo internacional de Pasarela, Vimianzo

05 oct 2020 . Actualizado a las 18:03 h.

Esta semana, xusto no momento no que empezaba o meu adestramento de running, recibín unha chamada dun número descoñecido, polo que respondín intrigado de saber quen sería... Resulta que se trataba de Xosé Ameixeiras da Voz de Galicia! O motivo da súa chamada era propoñerme escribir un artigo que sería publicado esta fin de semana. Aceptei o desafío sen dúbida. A pesar de saber que a redacción non é una das miñas mellores aptitudes, había un tema que me motivaba contarvos, algo que aprendín na miña experiencia. Para iso, empezo relatándovos como se desenvolveu a miña vida ata agora.

Nacín en Suíza, nunha cidade chamada Delémont (Cantón do Jura). Son fillo de emigrantes galegos que se desprazaron por traballo, como tantas outras familias. Alí me criei entre tres idiomas: o primeiro foi o galego, que se falaba na casa e en moitos centros españois da zona. Eramos unha gran comunidade galega. Ademais, tiña a sorte de practicalo cada vez que viñamos de vacacións a Galicia, que eran entre 4 e 6 semanas ao ano. Despois, o castelán, que tamén se aprendía na casa mais na agrupación de lingua e cultura española, chamada popularmente «escola española», ou nas viaxes que facíamos con meus pais pola costa mediterránea un par de semanas ao ano. Por último, o francés, a lingua empregada na escola obrigatoria suíza e na vida cotiá. Pode ser que toda esta diversidade fixera que me custara moito saber cal era realmente a miña identidade cultural, xa que en Suíza era español, pero cando viña de vacacións á miña terra era considerado un suízo. Quen e de onde son realmente?, me preguntaba.

Á idade de 14 anos, meus pais decidiron volver á Costa da Morte. Pero a miña irmá, á cal estou moi ligado, quedou alá por ter unha vida xa formada no país helvético. Tiven que adaptarme sen ela a un sistema educativo moi diferente, pero estaba entusiasmado de poder vivir en Pasarela (Vimianzo), xa que para min era sinónimo de diversión pola praia, familia, festas e horarios moito más permisivos (sempre ía en períodos festivos e, sobre todo, no verán).