Cara e cruz dun positivo

En primeira persoa | «Cando todo pase, gustaríame ver unha sanidade pública con recursos e de calidade. Sen ela, o demais non ten sentido», escribe Chus Arán


Teño que recoñecer que é imposible resumir o irresumible. Estamos a pasar por momentos moi complicados coa pandemia do COVID-19. O peor, para os que se quedaron atrás e para os que loitan por saír dos hospitais. Outros estamos convalecentes e agardando que as diferentes probas nos liberen desta cruz.

A cara do tema sabémola todos: a entrega sen fisura dos que están en primeira liña (sanitarios, forzas de seguridade, etcétera), as corporacións locais coas súas medidas, e, como non, o comportamento da sociedade en xeral ó respectar as medidas desta situación excepcional e a solidariedade de particulares e empresas. Son momentos de unión, non de divisións, pero tamén de matizacións para mellorar. Pero tamén hai unha cruz como a vivida en primeira persoa. Non é unha opinión subxectiva, é a vida mesma.

As carencias da atención primaria e da administración. Un 12 de marzo marca a miña odisea cando acudo a urxencias de Carballo por non contestarme ninguén no famoso teléfono 900.400.116 que a Xunta pon para atención polo coronavirus, con síntomas de febre alta, dores musculares, tose seca… A facultativa aconséllame quedarme na casa e facerme seguimento por médico de cabeceira. Curioso, levo non sei cantos meses sen médico por non poñer substituto o médico titular da praza. Por iso non me dan vez ata o 17 de marzo; cinco días que nun proceso deste tipo poden ser moi importantes. Aténdeme telefonicamente unha doutora á que me derivan e tócolle sen ser da súa «cota». Non me acordo do seu nome, pero para min foi un anxo e a miña sorte.

Como non remitían os síntomas e sen seguir consellos de protocolo, derívame a urxencias do Chuac na Coruña, cun informe que encabeza «insuficiencia respiratoria»; palabras máxicas que serán a miña salvación. Grazas por antepoñer a súa profesionalidade a outras cousas.

Urxencias do Chuac. Aténdeme outro anxo en urxencias que ó chegar realízame exploración e, por protocolo e sobre todo por sentido común e precaución, manda facerme placas de tórax frontal e lateral. Como resultado, «pneumonía bilateral». Ingrésanme en observación e realízanme análises e proba do coronavirus. O resultado, positivo. A un vénselle o mundo encima. O primeiro no que pensas é na familia. Despois, nas persoas coas que estiveches en contacto. Fas de tripas corazón e comunícasllo a familiares, amigos, etcétera. O positivo é para que estean alerta por se teñen síntomas.

Ingreso en planta. Recibo tratamento e danme a alta o 25 con confinamento na habitación da casa e medicación. Dou as grazas polas atencións recibidas, pero mentres tanto, sinto impotencia por non poder xestionar o mal grolo que está a pasar a familia. Están afectados, dáslle mil voltas e recibes chamadas pola súa parte para que poidan facer as probas, 061, sanidade preventiva… Isto daría para un libro no que non quedaría moi ben algún profesional e algunha administración sanitaria. Con síntomas dous membros da unidade familiar e un sen síntomas, neste período non se achega nin un facultativo á casa e pasan os días. Menos mal que hai outros anxos que se preocupan. Vós quedaredes nos nosos corazóns. A administración sanitaria decide ó final facer test só aos dous con síntomas e a terceira cando os teña. Como! Ó final fan as dúas e dan positivo. Confinamento e control de síntomas, e se empeoran, avisar 061. Deus reparta sorte!

Durante este período un está hospitalizado na planta 10 do Chuac, sen entender este caos de protocolos contra protocolos e actitudes incomprensibles, con máis preocupación e impotencia polos de fóra que por un mesmo, xa que estou en moi boas mans. Pero de volta na casa, seguimos con illamento e as esperas para realizar probas, iso si, sempre tendo que chamar porque por norma esquécense de chamarche, e cando o fan con boas formas e trato, a «Deus o de Deus e ó César o do César».

Pero entre tanta desorganización, hai un tema que me doe. Escoito novas de que a afectados ou familiares de positivos de COVID, persoas sospeitosas ou persoas sen máis que deciden poñer máscaras e medidas de protección pola rúa, aparécenlles individuos ou verdugos que os acusan de saír e contaxiar, de non comunicalo, etcétera.

E empeza unha nova epidemia, por parte dunha minoría, iso si, a da falta de contrastar se algo é verdade, de falta de solidariedade, a da incomprensión, a falta de humanidade cara o afectado e a familia... Comeza a sociedade morbosa «á caza do positivo».

Eu cando estaba en planta no hospital, algúns xa me situaban na UCI, grave. Só lles faltaba dicir que xa me deran a «extrema unción». Non se dan conta do dano que fan a familiares, amigos… Son poucas as mostras feitas públicas, pero suficientes para facer unha chamada de atención para que isto non vaia a máis.

Cando isto pase, todos temos que facer unha reflexión e fóra de «forofismos políticos», poñernos todos a favor dunha nova xestión da sanidade pública, goberne quen goberne. Bastantes cousas teñen que cambiar, porque niso vainos a vida e eu vivino. Desde o pasado día 12 creo nos anxos da sanidade pública porque os vin, pero gustaríame ver tamén, cando todo pase, unha sanidade pública con recursos e de calidade. Sen ela, o demais non ten sentido.

Apuntamentos biográficos:

Xosé María Arán Rodríguez naceu en Golmar (A Laracha) no ano 1964. Agora vive en Carballo. Entre outros cargos, é vicepresidente do colectivo antidroga Vieiro e deu positivo por coronavirus. Estivo ingresado no Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (Chuac).

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

Cara e cruz dun positivo