Cara e cruz dun positivo

xosé maría arán

CARBALLO

En primeira persoa | «Cando todo pase, gustaríame ver unha sanidade pública con recursos e de calidade. Sen ela, o demais non ten sentido», escribe Chus Arán

12 abr 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Teño que recoñecer que é imposible resumir o irresumible. Estamos a pasar por momentos moi complicados coa pandemia do COVID-19. O peor, para os que se quedaron atrás e para os que loitan por saír dos hospitais. Outros estamos convalecentes e agardando que as diferentes probas nos liberen desta cruz.

A cara do tema sabémola todos: a entrega sen fisura dos que están en primeira liña (sanitarios, forzas de seguridade, etcétera), as corporacións locais coas súas medidas, e, como non, o comportamento da sociedade en xeral ó respectar as medidas desta situación excepcional e a solidariedade de particulares e empresas. Son momentos de unión, non de divisións, pero tamén de matizacións para mellorar. Pero tamén hai unha cruz como a vivida en primeira persoa. Non é unha opinión subxectiva, é a vida mesma.

As carencias da atención primaria e da administración. Un 12 de marzo marca a miña odisea cando acudo a urxencias de Carballo por non contestarme ninguén no famoso teléfono 900.400.116 que a Xunta pon para atención polo coronavirus, con síntomas de febre alta, dores musculares, tose seca… A facultativa aconséllame quedarme na casa e facerme seguimento por médico de cabeceira. Curioso, levo non sei cantos meses sen médico por non poñer substituto o médico titular da praza. Por iso non me dan vez ata o 17 de marzo; cinco días que nun proceso deste tipo poden ser moi importantes. Aténdeme telefonicamente unha doutora á que me derivan e tócolle sen ser da súa «cota». Non me acordo do seu nome, pero para min foi un anxo e a miña sorte.