Mirar á Morte


Un velliño sempre me dicía cando era pequena que el non lle tiña medo á morte, que se a vise naquel intre non se lle ocorrería escapar. Aquela frase quedou apegada a miña memoria todo este tempo. Imaxino a morte ollándome fixamente, fronte con fronte, exhalando o seu alento fétido namentres vén por min. Curiosamente imaxino a morte coma unha anciá de cabelos esbrancuxados, dentes ennegrecidos e concas dos ollos baleiras. Será pola influencia do cine ou pola idiosincrasia galega, onde a morte sempre se representa como unha figura feminina que se senta aos pés do leitos dos enfermos.

Aínda hoxe, semella que estou vendo a aquel vello, con aquela rotundidade, a súa fixeza e determinación. El só lle tiña medo ao padecemento, aos cuartos de hospital e ás enfermidades que levasen consigo sufrimento. A morrer, non lle tiña medo.

Pasaron os anos e confeso que eu non teño a convicción aparente deste señor. Eu téñolle medo á morte en tódalas súas variantes. Teño medo á miña e a dos meus e a culpa non é miña. Á miña xeración educáronnos dunha maneira onde temos todas as necesidades satisfeitas a través do material, nunca nos educan coa realidade de que o único prezo para vivir é a peaxe da morte.

Todos os que están lendo este artigo morrerán. Hoxe, mañá ou dentro de moitos lustros. Eu tamén. É a verdade máis rotunda que pode existir no universo, por moito que nos vendan as cápsulas futuristas e o detemento do envellecemento. Mentres, tócanos vivir a vida o mellor que poidamos, coas nosas faltas, alegrías e angustias.

Estes días chove. Sempre chove polo tempo de Defuntos. Cada ano sinto máis o peso e a maxia deste anaco de universo de meigas, lendas e ánimas chamado Costa da Morte.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

Mirar á Morte